พ่อหยางให้แม่หยางเรียกหยางอวี้เหมยกลับมา พอเธอกลับถึงบ้าน แม่หยางก็เริ่มแกล้งป่วย อ้างว่าป่วยหนัก ต้องให้หยางอวี้เหมยคอยดูแล จึงไม่ยอมให้เธอออกไปไหน
ถึงอย่างนั้น พ่อหยางก็ยังวางใจไม่ลง ตอนทำงานจึงกระสับกระส่ายหงุดหงิดอยู่ตลอด
ในจังหวะนั้นเอง เขาเห็นอวี๋ต้ากังจากหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงงานถืออะไรบางอย่าง พูดเจื้อยแจ้วกับทุกคน รอบตัวมีคนมามุงล้อมเป็นวง
“คนคนนี้ไม่ใช่คนดีเลย ทำชั่วมาสารพัด เขาคอยลักพาตัวผู้หญิงกับเด็ก แล้วเอาไปขาย”
“ไม่ใช่ว่าผมจะพูดให้ทุกคนกลัวนะครับ แต่ทุกบ้านต่างก็มีลูกกันทั้งนั้น คนแบบนี้อันตรายมาก”
“ผมอุตส่าห์ไปหาเพื่อนที่เป็นตำรวจ ถึงได้รูปของคนคนนี้มา ปีที่แล้วเขาหนีไปหลังจากลักพาตัวคน ได้ยินมาว่าตอนนี้อาจกลับมาแล้ว”
“เขากลับมาทำไมกันล่ะ ลองคิดดู คนใจดำไร้ความรู้สึกแบบนี้คงไม่ได้กลับมาเยี่ยมครอบครัวแน่”
“เขาต้องกลับมาคิดทำเรื่องชั่ว ๆ อยู่แล้ว”
“เพราะงั้นทุกคนต้องจำหน้าให้ดี ดูให้ชัด คนนี้แหละที่จะลงมือกับผู้หญิงกับเด็กในบ้านเรา แม้แต่ลูกสาว หลานชายหลานสาวก็ไม่เว้น ต้องจำหน้าให้ได้ ถ้าเจอคนคนนี้เมื่อไร รีบมาบอกผม พวกเราร่วมแรงร่วมใจกันช่วยตำรวจ ส่งมันเข้าคุกให้ได้”
ยิ่งพูดอวี๋ต้ากังก็ยิ่งฮึกเหิม เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ จนละอองน้ำลายกระเด็น มือข้างหนึ่งชูรูปถ่ายไว้สูง อีกข้างโบกไปมาอย่างแรง อารมณ์พลุ่งพล่านสุดขีด
“สหายทุกคน ลองคิดดูสิ บ้านไหนไม่มีภรรยากับลูก บ้านไหนไม่มีลูกหลานรุ่นเยาว์! กลางคืนจะนอนหลับสบายได้ ต้องอาศัยอะไร? ก็เพราะคนในครอบครัวปลอดภัยดี อยู่ใกล้ตัวเราไม่ใช่หรือ!”