“ฉันห่อเกี๊ยวน้ำลูกเล็กไว้แล้ว พวกเธอสองคนไปล้างหน้าก่อนเถอะ พอดีฉันจะเอาไปต้ม เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว”
“พี่สามลำบากแล้ว”
“ไอ้เด็กนี่ จะเกรงใจฉันทำไม รีบไปเถอะ ต้มสด ๆ อร่อยกว่า ฉันใส่เนื้อไว้ตั้งเยอะ หอมมากเลย”
เจียงเหย่ไปต้มน้ำร้อน พอกลับมาก็เห็นจี้หยางแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขามองปอยผมที่ชี้ฟูอยู่บนศีรษะของเธอแล้วหัวเราะไม่หยุด ดูน่ารักอยู่เหมือนกัน
“ฮูหยิน”
“มีอะไรหรือ?”
“เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าผมยาวของเธอสวยมาก”
“ฉันก็คิดอย่างนั้น”
จี้หยางเองก็คิดเช่นนั้น ผมยาวสวยจริง ๆ ยิ่งหน้าร้อนถ้าได้สวมกระโปรงสวย ๆ ก็คงดูดีมาก
โดยเฉพาะเธอดูแลเส้นผมไว้อย่างดี ทั้งดำขลับและเป็นประกาย ราวกับแพรไหม ตอนตัดผมยังรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย
แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะจำเป็นต้องตัดเพื่อทำงาน
อย่างไรก็ตาม ต้องยอมรับว่าจี้หยางตอนผมสั้นก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทำให้ผู้คนจดจำได้ง่าย
“แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่าผมสั้นของเธอก็ดูดีเหมือนกัน” เจียงเหย่กล่าว
“จริงหรือ?”
“จริงสิ โดยเฉพาะตอนที่ผมชี้ฟูขึ้นมา”
“ผมอะไรนะ?” จี้หยางถลึงตาใส่
เจียงเหย่ยกมือทั้งสองข้างขึ้น “ฉันพูดผิด ฉันหมายถึงเส้นผม”
“ฮึ!”
“ดูดีจริง ๆ” เจียงเหย่ย้ำ
“ช่วยไม่ได้ คนสวยทำผมทรงไหนก็ดูดีทั้งนั้น” จี้หยางลูบผมตัวเอง
เจียงเหย่ยอมรับว่าเป็นเช่นนั้นจริง
มือใหญ่ของเขาขยี้ศีรษะจี้หยางสองที สัมผัสดีจริง ๆ