“ไม่เป็นไร ฉันร่างกายแข็งแรง ไม่กลัวหนาวหรอก”
เจียงเหย่อาจจะแข็งแรงจริง ๆ ปั่นจักรยานไปสักพักก็เหงื่อออกแล้ว ไม่เหมือนจี้หยางที่รู้สึกตลอดว่าหน้าหนาวหนาวเหลือเกิน
เธอรู้สึกว่าหน้าหนาวในยุคนี้หนาวกว่าหน้าหนาวในยุคหลังมาก
ระหว่างทาง เจียงเหย่ยังพูดว่า “ได้ยินมาว่ายิ่งขึ้นเหนือไปอีกก็ยิ่งหนาว ออกไปข้างนอกต้องใส่เสื้อผ้าหนา ๆ ถ้าใส่บางไป แถมไม่สวมหมวก หูอาจแข็งจนหลุดได้เลย”
“พี่เสี่ยวเหย่ พูดเรื่องที่ฟังแล้วอุ่นใจหน่อยสิ”
“ถ้าคุณชอบภาคใต้ พวกเราเกษียณแล้วค่อยย้ายไปอยู่ที่นั่นก็ได้ ได้ยินว่าหน้าหนาวทางใต้ทั้งอบอุ่นทั้งสบาย”
ที่จริงพอแก่ตัวลงแล้ว พวกเขาก็คงไม่สนใจเรื่องนั้นอีก เทคโนโลยีพัฒนาไปไกล ภายในบ้านมีเครื่องทำความร้อน ออกไปข้างนอกก็มีเครื่องปรับอากาศ อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน
แต่ถึงอย่างนั้น “พวกเราไปพักที่ภาคใต้สักระยะก็ได้นะ”
“ได้ ตามใจคุณเลย”
ตอนออกจากบ้านเมื่อเช้าท้องฟ้าครึ้มอยู่แล้ว พอเดินทางไปได้ครึ่งทาง หิมะก็เริ่มตก เกล็ดหิมะไม่ใหญ่ โปรยปรายลงบนพื้นดิน ไม่นานพื้นก็ถูกปกคลุมด้วยสีขาวบาง ๆ
เจียงเหย่หันกลับไปมองจี้หยาง เห็นเธอห่อตัวมิดชิดดีแล้วจึงหันกลับไปปั่นจักรยานต่อ
หิมะตกบาง ๆ ยังพอไหว ถ้าตกหนักกว่านี้ ถนนคงลื่นอยู่บ้าง แต่เจียงเหย่มีประสบการณ์ ไม่ว่าถนนจะเป็นแบบไหน เขาก็พาจี้หยางไปได้อย่างมั่นคง ไม่เคยล้มเลยสักครั้ง
ทางเหนือมีคำพูดอยู่ว่า ตอนหิมะตกไม่หนาว แต่ตอนหิมะละลายต่างหากที่หนาว