“หยางหยาง ได้ยินว่าช่วงนี้บางครั้งเธอกับเจียงเหย่ก็ค้างที่หอพักเหรอ?” พี่ใหญ่เจียงถาม
“ใช่ค่ะ ถ้าอากาศหนาวหรือหิมะตก พวกเราก็ไม่กลับบ้าน” จี้หยางตอบ
“ช่วงนี้เธอต้องระวังหน่อยนะ วันหิมะตกถนนลื่น เดินทางไม่สะดวก ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าลำบากไปมาเลย ระวังไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย”
“ค่ะ พวกเราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
ทุกคนที่โต๊ะพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย คนที่ดื่มเหล้าก็เริ่มชวนกันดื่ม
จู่ ๆ เจียงเสี่ยวเม่ยก็มองพี่รองเจียงแล้วเอ่ยขึ้นว่า “พี่รอง ทำไมหน้าพี่ถึงแตกเป็นขุยล่ะ พี่สะใภ้ไม่ได้ให้ครีมบำรุงผิวพี่มาขวดหนึ่งเหรอ ฉันใช้แล้วชุ่มชื้นดีมาก หน้าไม่แตกเลยสักนิด ทำไมพี่ถึงยังหน้าแตกได้ล่ะ หรือพี่เสียดายไม่ยอมใช้?”
พอได้ยิน ทุกคนที่โต๊ะก็หันไปมองหน้าพี่รองเจียง
ดูเหมือนจะแตกเป็นขุยอยู่บ้างจริง ๆ
ฤดูหนาวในเมืองหลวงทั้งแห้งทั้งหนาว หากไม่ระวัง มือก็อาจหนาวจนแตกเป็นแผลได้
หน้าหนาวถ้าไม่ทาอะไรสักหน่อย ก็จะรู้สึกแห้ง
ยิ่งถ้าออกไปข้างนอกนาน ๆ ผิวก็จะแตกได้
แม้แต่เจียงเหย่ ทุกวันนี้ตอนจี้หยางทาครีม เขาก็ต้องโดนป้ายไปด้วยทุกครั้ง
ไม่ว่าเขาจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม
ตอนนี้หน้าพี่รองเจียงดูแตกเป็นขุยอยู่บ้าง แม้จะไม่หนัก แต่ถ้าได้ใช้ครีมบำรุงผิวก็คงไม่เป็นแบบนี้
“พี่รอง อย่าเสียดายเลยค่ะ พี่สะใภ้ตั้งใจซื้อให้ ซื้อมาแล้วก็ให้พี่ใช้นั่นแหละ” เจียงเสี่ยวเม่ยพูดต่อ
“ไม่ใช่อย่างนั้น” พี่รองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพูดความจริง “น้องสามีของฉันจะหาคู่แต่งงานช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ แม่สามีบอกให้บำรุงผิวไว้ หน้าหนาวจะได้ขาวผ่อง พอปีหน้าจะได้หาคู่แต่งงานง่ายขึ้น น้องสามีเห็นว่าครีมบำรุงผิวของฉันใช้ดี ก็เลยมาคุยกับฉันว่าจะขอใช้ขวดนั้น”