เจียงเหย่ถูกกันไว้หน้าห้องคลอด
เขายืนอยู่ตรงทางเดินสามวินาที ก่อนจะนั่งลง พอนั่งได้ห้าวินาทีก็ลุกขึ้นอีกครั้ง
ในทางเดินยังมีญาติคนอื่น ๆ รออยู่ด้วย
ชายชราคนหนึ่งยอง ๆ สูบกล้องยาสูบอยู่ชิดกำแพง ข้าง ๆ มีชายหนุ่มนั่งกุมหัวอยู่บนม้านั่ง ดูท่าจะรอมานานกว่าเขามาก
เจียงเหย่เดินไปที่หน้าห้องคลอด ตั้งใจเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ยินอะไรเลย
เก็บเสียงได้ดีทีเดียว
เขาเดินกลับมาแล้วเดินวนไปมาตามทางเดิน พื้นรองเท้ากระทบพื้นซีเมนต์ดังเป็นจังหวะ
ชายชราที่นั่งยองอยู่ริมกำแพงเงยหน้ามองเขา “ลูกคนแรกใช่ไหม?”
“อืม”
“ดูออกเลย” ชายชราเคาะกล้องยาสูบเบา ๆ “นี่หลานชายคนที่สี่ของฉันแล้ว ชินเสียแล้วล่ะ”
เจียงเหย่ไม่ตอบ เขาไม่อยากคุย
เขาคลำกระเป๋า ตั้งใจจะหยิบบุหรี่มาสูบสักมวน แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล จึงชักมือกลับ
อวี๋ต้ากังวิ่งกระหืดกระหอบมา
พอมาถึง ใบหน้าก็แดงก่ำ หอบหายใจราวกับสูบลมอยู่ เขาเท้าเข่าพักอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ครบประโยค
“พี่เหย่... น้าสะใภ้... กำลังมา... เธอให้ผมมาดูสถานการณ์ก่อน... กลับบ้านไปเอาของ...”
“อ้อ” เจียงเหย่ตอบส่ง ๆ
อวี๋ต้ากังพักหายใจครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามองประตูห้องคลอด “พี่สะใภ้เข้าไปนานหรือยัง?”
“ใกล้ชั่วโมงแล้ว”
“ชั่วโมงหนึ่งก็ปกตินะ แม่ฉันบอกว่าตอนคลอดฉัน ใช้เวลาตั้งหกชั่วโมงแน่ะ”
เจียงเหย่ไม่สนใจเขา
เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าแม่ของอวี๋ต้ากังใช้เวลากี่ชั่วโมงกว่าจะคลอดอีกฝ่ายออกมา