เจียงเหย่กล่าวว่า “เขาคงยังไม่รู้จนถึงตอนนี้ว่าคนที่ตีเขาในตอนนั้นคือฉัน และคงไม่รู้ด้วยว่าทำไมตัวเองถึงโดนตี”
“แต่...” เจียงเหย่พูดต่อ “ดีแล้วที่พวกเขาสองคนลงเอยกัน”
เจียงเหย่เป็นคนสูงขายาว มือก็ใหญ่ เขาจูงมือเล็ก ๆ ของภรรยาไว้แน่น ราวกับกลัวเธอจะหายไปอย่างไรอย่างนั้น
“ถ้าไม่มีเรื่องของพวกเขาสองคนนั่น...”
“เราสองคนก็คงไม่ได้อยู่ด้วยกัน”
“เพราะงั้นฉันควรขอบคุณพวกเขาด้วยซ้ำ”
ขอบคุณที่พวกเขานอกใจและแย่งคนรักกันงั้นหรือ? จี้หยางคิด
“ภรรยา”
“อืม ฉันฟังอยู่”
“ฉันแค่รู้สึกว่าอยู่กับเธอแล้วมีความสุขมาก”
“จริงหรือ ฉันก็เหมือนกัน”
“ก่อนแต่งงาน ฉันคิดว่าผู้หญิงค่อนข้างยุ่งยาก”
“เธอพูดว่าอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ชัด พูดอีกทีสิ”
“ฉันไม่ได้หมายถึงเธอ เธอไม่ยุ่งยากหรอก แค่คิดว่าบางทีอยู่คนเดียวอาจจะดีกว่า”
“เหมือนต้ากังหรือ?” จี้หยางถาม
“คล้ายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว” เจียงเหย่กล่าว “แต่ตอนนี้ฉันคิดว่ามีภรรยาดีกว่า”
“อย่างนั้นหรือ มีภรรยาแล้วดีอย่างไร?” จี้หยางไม่คิดเลยว่าเจียงเหย่ดื่มเหล้าไปนิดเดียวจะพูดมากขนาดนี้
“ดีมากเลย ทุกเช้าฉันตื่นมาก็อารมณ์ดี พอมองเธอ ในใจก็รู้สึกอิ่มเอม เวลาได้กอดเธอก็รู้สึกพอใจเป็นพิเศษ ได้คุยกับเธอแล้วมีความสุขมาก อยากจูบเธอ อยากจูงมือเธอ อยากให้ดวงตาของเธอมองแต่ฉัน อยากรู้ว่าในใจเธอมีแต่ฉันหรือเปล่า”
จี้หยางคิดในใจว่า แย่แล้วสิ เธออาจจะตกหลุมรักฉันเข้าแล้ว
“ภรรยา”
มาอีกแล้ว จี้หยางเอ่ยอย่างใจเย็นว่า “พี่เสี่ยวเหย่พูดมาเถอะ”