เพราะตอนเที่ยงเธอบอกพี่ใหญ่เจียงไว้แล้วว่าตอนเย็นจะไปกินข้าวที่บ้านเอ้อร์ซู่ จึงไม่กลับไปให้นมลูก หลังเลิกงานเจียงเหย่เลยพาจี้หยางตรงไปบ้านเอ้อร์ซู่
บ้านเอ้อร์ซู่อยู่ในลานที่มีบ้านหลายครอบครัวอาศัยอยู่ พอตกค่ำก็ครึกครื้นมาก
พ่อแม่ของเอ้อร์ซู่รู้ว่าพวกคนหนุ่มสาวนัดกันสังสรรค์ หากมีผู้ใหญ่อยู่ด้วยคงไม่สะดวก จึงไม่เข้าไปยุ่ง ทักทายกันแล้วก็ออกไปเดินเล่น
ภรรยาคนใหม่ของเอ้อร์ซู่กำลังวุ่นอยู่ในครัวทำอาหาร พอได้ยินเสียงก็ออกมาพบทุกคน
ดูเป็นหญิงสาวอ่อนโยนทีเดียว แถมฝีมือทำอาหารก็ดี อาหารที่ทำออกมาทั้งสีสันและกลิ่นรสชวนกิน
พอทุกคนนั่งโต๊ะ เธอก็นั่งเงียบ ๆ ข้างเอ้อร์ซู่ ไม่ค่อยพูดอะไร
“พวกเราก็พี่น้องกันทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจนะ อยากกินก็กิน อยากดื่มก็ดื่ม วันนี้จู้จื่อดื่มให้มากหน่อย เจียงเหย่ก็ด้วย ถ้าดื่มจนเมา เดี๋ยวฉันไปส่งกลับบ้านเอง ส่วนเหล่าหวัง วันนี้ถ้ายังดื่มไม่ถึงหนึ่งชั่ง ห้ามลุกจากโต๊ะเด็ดขาด”
“ไม่ได้หรอก คราวก่อนฉันดื่มจนเมาที่บ้านเจียงเหย่ วันนี้ต้องดื่มน้อยหน่อย” จู้จื่อพูด
เจียงเหย่กลับไม่หวั่น “ดื่มสิ ระวังเถอะ เดี๋ยวพวกเราสามคนไม่เป็นอะไร แต่มีแค่นายที่เมาหมอบ”
เหล่าหวังหัวเราะ “นั่นสิ นายก็แค่ดื่มชนะจู้จื่อได้ ยังจะมาทำอวดเก่งอีก ไม่รู้จักถ่อมตัวหน่อยหรือไง ไม่กลัวพวกเราสามคนรุมมอมเหล้านายหรือ”
“ไม่เอาน่า พี่ ๆ ทั้งหลาย เว้นฉันไว้เถอะ วันนี้อารมณ์ดี ยังไงทุกคนก็ดื่มกันให้มากหน่อย”
จู้จื่อพาภรรยามาด้วย ภรรยาของเขาชื่อหานหงอิง ตอนจี้หยางแต่งงานเธอก็ไปร่วมงานด้วย แม้ทั้งสองจะไม่ค่อยสนิทกัน แต่ก็พอคุยกันได้สองสามประโยค