“สหายเจียง ท่านไม่คิดอยากแก้แค้นพวกเขาบ้างหรือ?”
“ฉันไปอัดเจียงจื้อหย่วนสักยกก็ได้” ไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับหญิงสาวตรงหน้าเพราะเรื่องนี้เสียหน่อย เขาไม่ได้เสียสติสักหน่อย
แบบนั้นจะได้ยังไง จี้หยางเริ่มร้อนใจ เขาไม่อยากแต่ง แต่เธออยากแต่งนี่นา
จี้หยางกลอกตาไปมา ก่อนตัดสินใจใช้เหตุผลโน้มน้าวเขา “สหายเจียง ตอนนั้นท่านคบกับน้องสาวฉันทำไมหรือ?”
เจียงเหย่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ก็เหมือนกับกระหายน้ำแล้วต้องดื่มน้ำ หิวแล้วต้องกินข้าว พอถึงวัย ฉันก็สมควรแต่งงาน”
จะมีเหตุผลอะไรอีก ก็แค่อยากกอดภรรยาแล้วน่ะสิ
จี้หยางยิ้ม “สหายเจียง ขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อจี้หยาง ปีนี้อายุ 19 ปี เรียนจบมัธยมปลายแล้ว ส่วนฉัน...”
จี้หยางตั้งใจจะพูดถึงข้อดีของตัวเอง แต่กลับพบว่านอกจากแสดงละครเก่งแล้ว เธอก็แทบไม่มีข้อดีอะไรอีก เธอทำกับข้าวไม่เป็น เสื้อผ้าก็ไม่เคยซักอย่างจริงจัง ด้วยนิสัยที่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว ชอบเอาความสุขของตัวเองเป็นหลัก ถ้าพูดเสียสวยหรูว่าเธอเป็นคนสมถะ อดทน ขยันขันแข็ง มุ่งมั่นพัฒนาตัวเอง วันหน้าก็ใช่ว่าจะทำได้จริง
พอเทียบกันแล้ว ดูเหมือนเธอจะไม่มีข้อได้เปรียบอะไรเลย
จู่ ๆ ก็หมดกำลังใจขึ้นมา
ไม่สิ หมดกำลังใจก็ส่วนหมดกำลังใจ แต่พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไงก็ต้องลองเกลี้ยกล่อมดูสักหน่อย “ข้อดีของฉันก็มีไม่น้อย ท่านอยู่ไปเดี๋ยวก็รู้ อีกอย่าง ท่านก็รู้ว่าตอนนี้ทางการสนับสนุนให้เยาวชนมีความรู้ขึ้นเขาลงชนบท คนที่จบปีนี้ต่างก็รออยู่ ถ้าฉันไม่แต่งงาน ก็ต้องลงชนบท ไม่อย่างนั้นท่านลองพิจารณาฉันดูไหม ยังไงท่านแต่งกับใครก็ต้องแต่งอยู่แล้ว”