ในเมื่อจะไปดูโรงเรียนอนุบาล ก็คิดจะพาอันอันไปด้วย ส่วนกั่วกั่วฝากให้แม่เจียงที่วันนี้หยุดอยู่บ้านช่วยดูแล เจียงเหย่ปั่นจักรยานพาทั้งสองคนมุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัยเอ
จี้หยางจำได้ว่ามหาวิทยาลัยเอมีโรงเรียนอนุบาลอยู่แห่งหนึ่ง ปกติรับบุตรหลานของคณาจารย์และเจ้าหน้าที่ ไม่รู้ว่าจะรับเด็กจากภายนอกด้วยหรือเปล่า
โรงเรียนอนุบาลมหาวิทยาลัยเอตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูแล้วแจ้งว่าเป็นนักศึกษาที่สอบเข้าได้ในปีนี้ พร้อมแสดงหลักฐานที่เกี่ยวข้องให้ดู นายประตูถึงยอมปล่อยพวกเขาเข้าไป
เมื่อหาที่ตั้งของโรงเรียนอนุบาลเจอ ก็พบว่ายังไม่เปิดเทอม ภายในจึงไม่มีคนเท่าไร
แต่โชคดีที่ได้พบผู้อำนวยการโรงเรียนซึ่งมาทำงานเตรียมการล่วงหน้าสองวันพอดี
ผู้อำนวยการเป็นหญิงวัยห้าสิบกว่า ดูอ่อนโยนมาก
“พวกท่านคือ...?” ผู้อำนวยการมองสำรวจทั้งสองคน รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยพบที่ไหน
“สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านคือผู้อำนวยการหงใช่หรือไม่” จี้หยางเพิ่งถามนายประตูมาเมื่อครู่ว่าผู้อำนวยการแซ่หง
เธอกล่าวต่อว่า “ฉันกับสามีสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่นี่ได้ แต่ไม่มีใครช่วยดูแลลูกที่บ้าน ฉันจึงคิดว่าไม่รู้ว่าจะฝากลูกไว้ที่โรงเรียนอนุบาลของเราได้หรือไม่”
พูดจบ จี้หยางก็แตะอันอันเบา ๆ ให้อันอันทักทายผู้อำนวยการ
“ท่านย่าผู้อำนวยการ สวัสดีขอรับ”
เวลาอยู่นอกบ้าน อันอันให้เกียรติผู้ใหญ่ไม่น้อย
ผู้อำนวยการหงยิ้มตอบอันอันก่อน “สวัสดีจ้ะ”