จี้หยางรู้สึกว่า นิสัยอย่างเธอกับเจียงเหย่ ต่อให้โตไปประสบความสำเร็จหรือมีผลงานยิ่งใหญ่แค่ไหน โอกาสที่จะร่ำรวยก็คงมีไม่มาก
แต่ถ้าขยันเคี่ยวเข็ญลูกชาย บางทีโตไปเขาอาจจะได้ดี
“แม่ อย่าคิดว่าผมอายุสี่ขวบแล้วจะหลอกกันได้นะ อะไรคือทำเนียบเศรษฐี ตอนนี้ในกระเป๋าผมยังมีเงินไม่ถึงห้าหยวนเลย ยังจะพูดเรื่องเศรษฐีอีก”
จี้หยาง “...”
จี้หยาง “ไม่ใช่สิ ลูก ถ้าคุยกันแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนตีเอานะ รู้ไหม”
“แต่ผมพูดความจริงนี่ครับ พวกผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้ เมื่อก่อนแม่บอกให้ผมซื่อสัตย์ ให้พูดตามความจริง แต่ตอนนี้แม่กลับเริ่มวาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ ให้ผมแล้ว”
คำว่า “วาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ” เขาก็เรียนมาจากแม่เหมือนกัน
พูดจบ อันอันก็ส่ายหน้า ทำท่าจนใจ “ผู้ใหญ่ไม่เคยแน่วแน่เลย เดี๋ยวก็บอกให้พวกเราทำอย่างนี้ เดี๋ยวก็บอกให้ทำอย่างนั้น”
จี้หยาง “...”
“แม่ครับ” อันอันพูดต่อ “เทียบกับการที่ผมจะได้เป็นเศรษฐีอะไรนั่นที่แม่พูด แม่มีโอกาสมากกว่าผมอีก แม่อายุมากแล้ว ตอนนี้ทำอะไรก็ได้ มีวิธีหาเงิน ส่วนเด็กอย่างผมมีข้อจำกัดตั้งเยอะ”
“เด็กมีข้อจำกัดอะไรล่ะ ลูก”
“ผมยังไม่ได้เข้าโรงเรียน คิดวิธีหาเงินไม่ออก โรงงานก็ไม่รับผม แล้วก็...”
อันอันมองแม่ “เศรษฐีก็คือนายทุนใช่ไหมครับ นายทุนต้องถูกส่งไปชนบท”
จี้หยาง “...” มีความเป็นไปได้ไหมว่าเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของโลกพวกนั้นไม่ได้อยู่ประเทศเรา