เจียงฉงอันไปถึงมหาวิทยาลัยก็เอาของที่นำมาด้วยไปเก็บไว้ในหอพักก่อน จากนั้นค่อยไปเข้าเรียน
วิชาที่เรียนคาบนี้เน้นเรื่องตรรกะทางคณิตศาสตร์ ทั้งเกตลอจิก ฟลิปฟลอป รีจิสเตอร์ การเขียนแผนผังวงจรตรรกะ และการประกอบแผงทดลองในห้องปฏิบัติการ
เรียนมาตลอดทั้งช่วงเช้า เจียงฉงอันก็ไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมหอที่เรียนสาขาเดียวกัน
อาหารในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยดีทีเดียว ราคาก็ไม่แพง เจียงฉงอันเลือกสั่งกับข้าวสองอย่างที่ตัวเองชอบ
เพื่อนร่วมสาขาของเขาชื่อหวังเจิ้นปัง เป็นชื่อที่ฟังดูองอาจมาก แต่สายตาสั้นขั้นหนัก ต้องใส่แว่นตา เลนส์หนาเตอะ
หน้าตาดูเป็นพวกหนอนหนังสือ แต่เจ้าตัวค่อนข้างร่าเริงทีเดียว
“ได้ยินว่าดาวคณะภาษาอังกฤษสารภาพรักกับนายเหรอ?”
“ก็มีเรื่องแบบนั้นอยู่”
“เธอสวยขนาดนั้น นิสัยก็ดี ได้ยินว่าฐานะทางบ้านก็ดีอีก ทำไมนายถึงปฏิเสธล่ะ?”
“อ้อ คงเพราะฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะล่ะมั้ง”
เจียงฉงอันพูดพลางยิ้ม อีกอย่าง คนอื่นมีข้อดีแล้วทำไมเขาต้องตอบตกลงด้วยล่ะ
“ตอนนี้ฉันแค่อยากเรียนให้มาก เติมความรู้ให้ตัวเอง หลังเรียนจบก็อยากทำงานด้านนี้ เพราะงั้นต้องพยายามให้มาก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ตอนอ่านโลกคอมพิวเตอร์ ฉันพบว่าด้านนี้ของฮวากั๋วล้าหลังกว่าต่างประเทศมาก เพราะงั้นเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อะไรพวกนั้นมันไม่แน่นอน สู้ตั้งใจให้มากกว่านี้ พอเรียนจบแล้วค่อยช่วยกันพัฒนาสาขานี้ให้เติบโตดีกว่า”
หวังเจิ้นปังจุ๊ปากเบา ๆ “อย่าพูดแบบนี้สิ พอนายพูดแล้วรู้สึกว่านายมีวิสัยทัศน์กว้างไกลมากเลย”