ที่แท้ในกล่องคุกกี้มีของใช้คุมกำเนิดอยู่เต็มกล่อง
“อ๊ะ นี่มัน... ไอ้หมอนั่น...”
จี้หยางเก็บสายตากลับมาอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในยุคนี้ เด็กสาวบริสุทธิ์วัยสิบเก้าปีควรจะไม่รู้ว่านี่คืออะไร เธอจึงกะพริบดวงตากลมโต แล้วถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อปนสงสัยใคร่รู้
“พี่เสี่ยวเหย่ นี่คืออะไรเหรอ เป็นของขึ้นชื่อจากมณฑลกว่างใช่ไหม?”
“นี่...” เมื่อสบเข้ากับแววตาบริสุทธิ์ของภรรยา เจียงเหย่ก็ครุ่นคิดว่าจะเลือกใช้คำพูดอย่างไรดี เขาอึกอักลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“เป็นอะไรไป พี่เสี่ยวเหย่ หรือว่าพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน? ถ้าอย่างนั้นเขียนจดหมายไปถามเพื่อนพี่ดีไหม ว่านี่คืออะไร”
จี้หยางพูดไปพลางหัวเราะในใจไปพลาง
“รู้สิ”
เขาเป็นผู้ชายอายุยี่สิบสองปี จะไม่รู้จักของแบบนี้ได้อย่างไร ที่ทำงานของแม่เขาก็แจกของพวกนี้เหมือนกัน เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งในหน่วยรักษาความปลอดภัยไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับเขา รู้ว่าแม่ของเขาทำงานอยู่ที่สหพันธ์สตรี ก็เลยให้เขาช่วยขอมาให้บ้าง
แต่ถึงจะรู้จัก ก็สำคัญตรงที่ว่าจะบอกภรรยาผู้แสนบริสุทธิ์ของเขาอย่างไรต่างหาก
เจียงเหย่อึกอัก พูดจาติดขัด...
ช่างเถอะ พูดตรง ๆ ไปเลยดีกว่า
“นี่เอาไว้คุมกำเนิด”
สายตาของจี้หยางจับอยู่ที่กล่องคุกกี้ คล้ายกำลังคิดว่าของสิ่งนี้ใช้คุมกำเนิดได้อย่างไร
เธอมองอยู่นาน จู่ ๆ ก็ทำสีหน้าราวกับเข้าใจทุกอย่างขึ้นมา แล้วรีบเบือนสายตาหนีเหมือนถูกอะไรบางอย่างลวกตา
บางทีอาจเพราะเขินอยู่เล็กน้อย แก้มของเธอจึงขึ้นสีระเรื่อ เธอมองเจียงเหย่อย่างขวยเขินแล้วเอ่ยเสียงเบา “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”