“พี่จง ให้ฉันอยู่ข้างกายพี่ได้ไหม ฉันจะดูแลพี่ให้ดี จะปรนนิบัติพี่อย่างดีเลยนะ”
“พาตัวไป”
“พี่จง เชื่อฉันเถอะ ฉันชอบพี่จริง ๆ ทั้งยังเลื่อมใสพี่ด้วย อย่าส่งฉันให้คนอื่นเลย”
“ไปได้แล้ว” ชายไว้เครากล่าว
“ฉันไม่ไป พี่จงเชื่อฉันสิ”
“เลิกดิ้นได้แล้ว พี่จงบอกว่าจะยกเธอให้พวกเราแล้ว ทำตัวดี ๆ หน่อย บางทีพวกเราอาจอ่อนโยนกับเธอขึ้นก็ได้ ไม่งั้นละก็ หึ ๆ พี่น้องของเราไม่ใช่คนใจดีหรอก โดยเฉพาะเจ้าห้า เขาชอบหาความสำราญจากผู้หญิงที่สุด”
หาความสำราญงั้นหรือ? จี้ม่านชะงักไป
หรือว่าเขามีรสนิยมชอบทรมานคน?
พอนึกว่าอีกฝ่ายอาจสนุกกับการทรมานคน จี้ม่านก็ยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น เธอพยายามคิดหาทางเอาตัวรอด ว่าตัวเองจะมีประโยชน์อะไรกับพี่จงได้บ้าง
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่เธอเกิดใหม่ต้องเป็นประโยชน์กับพี่จงแน่ เธอรู้เรื่องในอนาคตไม่น้อย
คิดได้ดังนั้น เธอจึงพูดว่า “พี่จง ที่จริงฉันเกิดใหม่ ฉันกลับมาจากอนาคตและรู้เรื่องในอนาคตหลายอย่าง อีกทั้งยังรู้เรื่องในอนาคตของพี่ด้วย”
หลิวเย่าจงชะงัก เขายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ชายไว้เคราหยุดมือไปก่อน “เธอรู้เรื่องในอนาคตหรือ? รู้เรื่องของฉันในอนาคตด้วยหรือ?”
“ใช่”
“แล้วตัวฉันในอนาคตเป็นอย่างไร?”
จี้ม่านกำลังจะตอบ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหลิวเย่าจงถูกประหารเพราะค้ามนุษย์ ต่อให้เธอจะไม่รู้จักอ่านบรรยากาศแค่ไหน ก็รู้ว่าถ้าพูดออกไปแบบนั้น หลิวเย่าจงต้องไม่พอใจแน่
“พูดสิ! ในอนาคตฉันเป็นอย่างไร?”