การกักตุนผักเป็นเรื่องใหญ่ทั่วทั้งเมืองหลวง รัฐบาลระดมผักฤดูใบไม้ร่วงจากชานเมืองและอำเภอรอบข้างมาจัดสรรและกระจายอย่างเป็นระบบ โดยถือเป็นภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งในการดูแลความเป็นอยู่ของประชาชนตลอดฤดูหนาว
ผักที่ขนมามีทั้งชั้นหนึ่ง ชั้นสอง และชั้นสาม
ชั้นหนึ่งดีที่สุด ส่วนชั้นสามคุณภาพต่ำที่สุด
นอกจากนี้ยังมีผักนอกเกรด ซึ่งเป็นผักที่ไม่ได้มาตรฐานหรือมีตำหนิ ส่วนใหญ่จัดให้ครอบครัวที่ขัดสน หรือส่งให้โรงงานที่เลี้ยงสัตว์ปีกนำไปเป็นอาหาร
โดยปกติแล้ว ผักชั้นหนึ่ง ชั้นสอง และชั้นสามจะเลือกซื้อเองไม่ได้ แต่จะขายแบบคละตามสัดส่วน เช่น ผักชั้นหนึ่ง 10 ชั่ง ผักชั้นสอง 20 ชั่ง และผักชั้นสาม 30 ชั่ง รวมเป็นชุดเดียวกัน
ถ้าไปสาย ผักชั้นหนึ่งหมดแล้ว สถานีผักก็จะจัดให้ได้แค่ผักชั้นสองกับชั้นสาม
เจียงเหย่ไปตั้งแต่กลางดึกก็เพื่อมาต่อแถว จะได้ซื้อผักชั้นหนึ่ง
“งั้นก็ใส่เสื้อหนา ๆ นะ กลางคืนอากาศเย็น”
“อืม รู้แล้ว คุณนอนเถอะ”
เจียงเหย่ปั่นจักรยานไป พอแม่เจียงมาผลัดเวรตอนเช้า เขาค่อยกลับไปเข็นรถลากมา
เขาผูกไฟฉายไว้กับแฮนด์จักรยาน ต่อให้ปั่นไปก็ไม่รู้สึกหนาว
พอไปถึงก็มีคนมาไม่น้อยแล้ว เขาต่อท้ายแถวตามลำดับ
“พี่เหย่”
เจียงเหย่มองไปข้างหน้า เห็นเฉินหม่านชาง
พอเห็นเจียงเหย่ เฉินหม่านชางก็โบกมือเรียกให้เขามาต่อแถวข้างหน้า
เฉินหม่านชางเองก็ไม่ได้มาก่อนเจียงเหย่นานนัก ระหว่างพวกเขามีคนคั่นอยู่แค่สองคน ซึ่งดูท่าจะรู้จักเฉินหม่านชางเหมือนกัน พอเห็นเขาเรียกเจียงเหย่ก็เพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร