ของที่เพื่อนเจียงเหย่ส่งกลับมามีไม่น้อยเลย
มีปลากระป๋อง กุ้งแห้ง สาหร่ายแห้ง ปลาเค็มตากแห้ง มะม่วงอบแห้ง เนื้อกุ้งตัวใหญ่ตากแห้ง และลูกอมมะพร้าว
ในจดหมายเขียนไว้ว่า กุ้งแห้ง สาหร่ายแห้ง ปลาเค็มตากแห้ง มะม่วงอบแห้ง รวมถึงเนื้อกุ้งตัวใหญ่ตากแห้ง ล้วนแลกมาจากชาวบ้าน ส่วนปลากระป๋องเป็นของที่กองทัพแจกให้ ส่วนลูกอมมะพร้าวตั้งใจซื้อมาเป็นพิเศษ
หลังอ่านจบ จี้หยางก็ใช้นิ้วจิ้มเจียงเหย่ “คิดเรื่องของตอบแทนไว้ด้วยนะ”
“อืม ฉันรู้แล้ว” แต่จะตอบแทนอะไร เขาคงต้องคิดดูก่อน
เก็บของทั้งหมดเข้าที่แล้ว เจียงเหย่ก็พูดว่า “กลางวันฉันทำซุปกุ้งแห้งให้กินดีไหม? อยากกินหรือเปล่า?”
“ได้สิ” จี้หยางหยิบลูกอมมะพร้าวกับมะม่วงอบแห้งออกมาส่วนหนึ่ง ตั้งใจแบ่งให้เจียงเสี่ยวเม่ยกับแม่เจียง ทุกคนอยู่บ้านเดียวกัน จะกินคนเดียวก็ดูไม่ดี เธอจึงหยิบลูกอมสองเม็ดใส่กระเป๋าเสื้อของเจียงเหย่ไปด้วย
“ตงหยาจอมตะกละคนนั้น ถ้าเห็นลูกอมคงดีใจตายเลย” เจียงเหย่พูด
“แล้วคุณชอบกินไหม?” จี้หยางถาม
“ไม่ชอบ” ผู้ชายจริง ๆ จะชอบกินลูกอมได้ยังไง
พอได้ยินดังนั้น จี้หยางก็จะหยิบลูกอมที่เพิ่งใส่กระเป๋าเสื้อเจียงเหย่ออกมา
เจียงเหย่กุมกระเป๋าเสื้อไว้ “คุณจะทำอะไร?”
“คุณบอกว่าไม่ชอบนี่ ฉันก็ฝืนคุณไม่ได้ เลยจะเอาออกมา”
เจียงเหย่ถือกุ้งแห้งแล้วหันหลังเดินออกจากห้อง “ของที่ให้ฉันแล้วจะเอาคืนได้ยังไง ไม่มีทาง ถึงฉันจะไม่ชอบกิน ก็ไม่ยอมให้คนอื่นมาแตะหรอก”
จี้หยาง “……” พูดไม่ออกเลยจริง ๆ
เมื่อคืนเจียงเหย่แทบไม่ได้นอน หลังมื้อกลางวันเขาเริ่มง่วง จึงดึงจี้หยางให้อยู่เป็นเพื่อนนอนพักสักหน่อย