“ทำไมยังถามอีกว่าฉันไหวไหม หรือว่าไม่อยากซื้อให้ฉันแล้ว?”
“เปล่า” เจียงเหย่ลูบผมจี้หยาง ก่อนก้มลงจูบหน้าผากเธอหนึ่งที “ทำไมฉันจะไม่อยากซื้อให้เธอล่ะ เงินที่มีอยู่ในกระเป๋าฉันเก็บไว้ไม่อยู่หรอก เตรียมไว้ให้เธอใช้ทั้งนั้น”
เขาคิดเอาไว้หมดแล้ว พอภรรยาได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ เขาจะซื้อปากกาด้าม 14K ที่เห็นก่อนหน้านี้ให้เป็นของขวัญ
พออากาศหนาวขึ้นอีกหน่อย ก็จะซื้อเสื้อโค้ตทหารสีเขียวบุหนังแกะให้ด้วย หน้าหนาวภรรยาคงกลัวหนาว ใส่ตัวนี้แล้วอุ่นแน่
เดือนหน้ายังต้องซื้อจักรยานอีก คงต้องใช้เงินตั้งร้อยกว่าหยวน
ให้ตายเถอะ ซื้อไปซื้อมา เงินเดือนทั้งปีของเขาคงหมดเกลี้ยง
เขาก้มมองภรรยาอีกครั้ง แต่การใช้เงินเพื่อภรรยาก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
เจียงเหย่ลูบแก้มจี้หยาง “ภรรยาจ๋า เธอต้องรู้ไว้นะว่าฉันดีกับเธอแค่ไหน” แค่ความดีนี้จะเปลืองเงินไปหน่อยก็เท่านั้น
จี้หยางฟังแล้วใจก็อ่อนยวบ เสียงของเธอหวานนุ่มและออดอ้อน “พี่เสี่ยวเหย่ดีที่สุดเลยค่ะ”
เจียงเหย่: “……”
เจียงเหย่กุมอกตัวเอง “พอแล้ว ภรรยาจ๋า อย่าพูดเลย เดี๋ยวหัวใจฉันจะกระเด็นออกมา” ใจเต้นแรงขึ้นแล้วเนี่ย
จี้หยาง: “……”
ตามพล็อตนิยายประธานหนุ่มคลั่งรัก ตอนนี้เขาควรพูดว่า “ชีวิตนี้ฉันยกให้เธอ” อะไรทำนองนั้นไม่ใช่เหรอ
ถ้าเป็นนิยายหนุ่มบ้านๆ ก็ควรพูดว่า “เงินก็ให้เธอ ตัวฉันก็เป็นของเธอ”
ถ้าเป็นนิยายแนวเยียวยา ก็คงพูดว่า “ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ”