“ฉันต้องให้นายมาประจบด้วยหรือ” เจียงเหย่กลอกตาใส่
“พี่เหย่ ผมผิดไปแล้ว เป็นผมเองที่เต็มใจประจบพี่” อวี๋ต้ากังรีบก้มหัวขอโทษเจียงเหย่
“เจียงเหย่ ไปทำงานที่สำนักงานโรงงานเป็นอย่างไรบ้าง คงไม่สบายเหมือนอยู่หน่วยรักษาความปลอดภัยของเราหรอกกระมัง” หมาหมิงถาม
เจียงเหย่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ก็จริง อยู่ที่นั่นไม่สบายเท่าหน่วยรักษาความปลอดภัย แต่ก็มีข้อดี ได้เข้างานเลิกงานเป็นเวลา อีกอย่าง ฉันคงทำงานอยู่หน่วยรักษาความปลอดภัยไปตลอดชีวิตไม่ได้ ต้องออกจากพื้นที่คุ้นเคยไปทำอย่างอื่นบ้าง เดิมทีฉันกะจะเบียดหัวหน้าหน่วยของเราให้พ้นทาง แต่พวกนายก็รู้ว่าหัวหน้าหน่วยเป็นทหารเก่า ใกล้เกษียณแล้ว สุขภาพแข็งแรงปึ้ก ไม่แน่ว่าฉันจะทนไม่ไหวไปก่อน แต่เขายังไม่ไปก็ได้”
“ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า” หมาหมิงกล่าว “ฟังแล้วฉันก็อยากย้ายไปแผนกอื่นเหมือนกัน”
“ฉันว่าหน่วยรักษาความปลอดภัยของเราดีที่สุดแล้ว ฉันไม่ไปแผนกอื่นหรอก ต่อให้เป็นแผนกดีแค่ไหนก็ไม่สนใจ”
อวี๋ต้ากังไม่ได้สนใจจะย้ายไปแผนกอื่นเลย เขาอยู่หน่วยรักษาความปลอดภัยมานาน คุ้นเคยกับทุกคนและสนิทสนมกันดี อีกทั้งงานที่นี่ก็สบายจริง ๆ งานน้อยและไม่วุ่นวาย
บางแผนกภายนอกดูปรองดอง แต่เบื้องหลังกลับแก่งแย่งชิงดี อวี๋ต้ากังไม่อยากไปอยู่ที่นั่นเลย จะสบายเท่าพื้นที่เล็ก ๆ ของตัวเองได้อย่างไร
“นายอยู่คนเดียว กินอิ่มคนเดียว ไม่ต้องห่วงใคร ชีวิตอิสระขนาดนั้น ใครจะสบายเท่านาย” เจียงเหย่ย้อน