ระหว่างทางอากาศหนาว จี้หยางจึงไม่ได้ซักถามอะไรมาก พอกลับถึงบ้านและกินข้าวเสร็จ เธอก็ถามอันอันว่า “ห้องของลูกมีเด็กซน ๆ อยู่คนหนึ่งหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่ห้องผมครับ” อันอันตอบ “เป็นห้องของเด็กที่โตกว่าผมหน่อย เขาไม่ค่อยดีกับเด็กผู้หญิงเลย”
เจียงเหย่ดีกับทุกคนในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นแม่เจียง พี่สาวทั้งสาม น้องสาว รวมถึงจี้หยาง อีกทั้งยังสอนอันอันด้วยว่าควรดูแลเด็กผู้หญิงเป็นพิเศษ อันอันจึงซึมซับและเรียนรู้ที่จะเอาใจใส่เด็กผู้หญิงไปด้วย
อย่างกั่วกั่ว แม้เด็กทั้งสองจะอายุห่างกันอยู่บ้างจนอันอันเล่นกับเธอไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ปกติเขาก็ยังอดทนคอยโอ๋เธอเสมอ
“เขาทำไม่ดีกับเด็กผู้หญิงยังไงเหรอ?” จี้หยางถาม
“ตอนเช้าพวกเราได้ขนมปังกรอบชิ้นเล็ก ๆ มาครับ ตอนออกไปเล่นข้างนอก มีเด็กผู้ชายตัวสูงใหญ่คนหนึ่งบอกเด็กผู้หญิงตัวเล็กอีกคนให้เอาขนมมาให้เขากิน”
“เขายังพูดด้วยว่า เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้จะกินขนมไปทำไม ไม่คู่ควรหรอก”
“ถ้าไม่ยอมให้ เขาก็จะกลับไปฟ้องย่าตอนเย็น ให้ย่ามาตีเธอครับ”
“ผมได้ยินคนอื่นบอกว่าเหมือนสองคนนั้นจะเป็นพี่น้องกัน แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนเลย คนหนึ่งอ้วนตุ้ยนุ้ย อีกคนผอมกะหร่อง”
“แล้วลูกช่วยเธอไหม?” จี้หยางถามต่อ
“ช่วยครับ” อันอันตอบอย่างจนใจ “จริง ๆ ผมก็ไม่อยากยุ่งหรอก แต่ช่วยไม่ได้ เด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่ห้องเดียวกับผม อ้อ จริงสิ ผมลืมบอกไปว่า ผมได้เป็นหัวหน้าห้องแล้วครับ”