เจียงเหย่พยักหน้า “มีเรื่องเช่นนั้นจริง ฉันก็ไปมาแล้ว”
ตอนนั้นพวกนั้นพอมาถึงก็หาเรื่องทันที พี่รองเจียงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบกลับไปตามเจียงเหย่ เจียงเหย่เลยไปจัดการซ้อมพวกที่คิดจะก่อเรื่องเสียจนหมด
เขาอยู่หน่วยรักษาความปลอดภัยมาตั้งหลายปี ไม่ได้อยู่เปล่า ๆ
เขาได้เรียนวิชาต่อสู้มาบ้างจากหัวหน้าหน่วยที่เคยเป็นทหารเก่า จะจัดการพวกที่ต่อสู้ไม่เป็นสักกระบวนท่า อาศัยแต่แรงอย่างเดียวพวกนี้ ก็เป็นเรื่องง่ายดาย
เหล่าหวังพูดต่อ
“ตอนนั้นมีเรื่องกันอยู่สองครั้ง แต่บ้านใครจะไม่ทำมาหากินแล้วมาเสียเวลาอยู่กับเรื่องพวกนี้ทุกวันกัน วิธีพูดจากันก็ไม่ได้ผล ใช้กำลังก็ไม่ได้ผล สุดท้ายก็เลยปล่อยให้เรื่องเงียบไป”
“แต่ฉันได้ยินจากพี่รองว่า ช่วงหลายปีมานี้พวกเขากระทบกระทั่งกันบ่อย ใครเดินผ่านหน้าบ้านใคร ลูกบ้านไหนทะเลาะกับลูกบ้านไหนเพราะเรื่องเล็กน้อย หรือบ้านไหนทำกับข้าวหอมเกินไปจนไปรบกวนบ้านอื่น”
“พวกเขาทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้อยู่เรื่อย”
“มีนายอยู่ด้วย พี่เขยรองเลยยังยั้งมือยั้งปากบ้าง”
“น้องสี่เป็นคนเก็บตัว แถมยังทึ่ม ๆ อยู่บ้าง เมียเขาก็เป็นคนที่บ้านเดิมไม่ค่อยเอ็นดู ทางบ้านเดิมก็ไม่มาช่วยหนุนหลัง พวกนั้นเลยรังแกน้องสี่อยู่เรื่อย”
“ฉันได้ยินมาว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนหิมะตก พื้นลื่นนิดหน่อย เมียของน้องห้าเดินไปถึงหน้าห้องน้องสี่แล้วหกล้ม ถ้าพูดกันตามปกติ เธอล้มเองก็ต้องโทษตัวเอง”
“แต่เธอไม่ยอม พอลุกขึ้นก็เดินเข้าไปในห้องน้องสี่ แล้วนอนแผ่บนเตียงบ้านเขา บอกว่าล้มจนเจ็บ ต้องให้จ่ายค่ารักษากับค่าบำรุงร่างกาย อย่างน้อยก็ต้องชดใช้ 100 หยวน”