“งั้นคุณก็ไปเถอะ ตั้งใจทำงานล่ะ พยายามเบียดรองหัวหน้าหยางลงมา แล้วขึ้นแทนให้ได้”
เจียงเหย่จูบแก้มจี้หยางทีหนึ่ง “ได้ ฟังหยางหยางของคุณ”
เขาถอนใจ “ตอนนี้ผมไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
“ไม่เหมือนยังไง?” จี้หยางถามยิ้ม ๆ
“ตอนนี้ผมมีเมียให้เลี้ยง มีลูกให้เลี้ยง เมื่อก่อนยังไงก็ได้ ขอแค่มีข้าวกินมีน้ำดื่มก็พอ แต่ตอนนี้ต้องขยันแล้ว”
เขามองจี้หยาง “ต้องเลี้ยงคุณให้ดี เลี้ยงให้ขาว เลี้ยงให้อ้วน เลี้ยงให้ทั้งขาวทั้งอ้วนเลย”
จี้หยาง “……” เธอเป็นหมูหรือไง!
“สรุปก็คือ ผมจะพยายามหาเงินให้ได้เยอะ ๆ จะได้ซื้อครีมบำรุงผิว ซื้อเสื้อผ้าใหม่ ซื้อของอร่อยให้คุณ อ้อ จริงสิ ยังมีเจ้าตัวเล็กด้วย แต่เรื่องเจ้าตัวเล็กน่ะ แม่บอกว่าเด็กใส่เสื้อผ้าเก่าดีกว่า เพราะผ้านิ่มกว่า ต่อไปให้เจ้าตัวเล็กใส่เสื้อผ้าเก่าเยอะ ๆ ส่วนเงินก็เอามาใช้กับคุณเป็นหลัก”
จี้หยาง “……ขอบคุณนะ พี่เสี่ยวเหย่”
“ไม่ต้องเกรงใจ เราสองคนเป็นใครกัน”
คำพูดแบบนี้ออกจะทื่อไปหน่อย จี้หยางฟังแล้วอยากหัวเราะ แต่ก็กลั้นไว้ได้ ผู้ชายมีใจมุ่งมั่นอยากก้าวหน้า แถมยังอยากใช้เงินกับเธอด้วย แบบนี้ต้องให้กำลังใจกันหน่อย เธอจึงจูบเจียงเหย่ทีหนึ่ง “สู้ ๆ นะ พี่เสี่ยวเหย่ ชีวิตดี ๆ ในวันข้างหน้าของฉันฝากไว้กับคุณแล้ว”
“วางใจได้ แต่งกับผม คุณก็ได้เสวยสุขแล้ว เตรียมตัวมีความสุขได้เลย”
จี้หยางจะทำอย่างไรได้ นอกจากพยักหน้าหงึก ๆ “พี่เสี่ยวเหย่พูดถูกจริง ๆ นะ ฉันนี่โชคดีอะไรขนาดนี้”
“ก็ใช่น่ะสิ เพราะงั้นถ้าจะหาผู้ชาย ก็ต้องหาแบบผมนี่แหละ ถึงจะมีความสุข”