“บางทีคุณอาจลองไปเป็นคนรับใช้บ้านคนอื่น คอยยกอาหาร ล้างจานซักผ้าให้พวกเขาดู”
“ถ้าเจอคนอายุมากจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ คุณก็คงต้องคอยดูแลเขาให้มากหน่อย”
“แน่นอน ฉันได้ยินมาว่าทางใต้เพิ่งมีโรงงานเล็ก ๆ เปิดใหม่หลายแห่ง คุณจะไปทำงานในโรงงานพวกนั้นก็ได้”
“เหนื่อยแทบตาย แต่หาเงินได้แค่พอใช้ไปวัน ๆ แม้แต่ป่วยก็ยังไม่กล้าป่วย”
“แล้วก็ค่อย ๆ ใช้ชีวิตช่วงปีสุดท้ายของตัวเองไปแบบนั้น”
จี้หยางสรุปชีวิตของจี้ม่าน ราวกับที่ครั้งหนึ่งจี้ม่านเคยสรุปชีวิตของเธอไว้เช่นกัน—
“ไม่มีลูก ไม่มีญาติพี่น้อง ตอนวาระสุดท้ายของชีวิต คุณอาจตายในหอพักเก่า ๆ สักแห่ง โดยไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ”
“แล้วปล่อยให้ศพเน่าเปื่อยไปอย่างช้า ๆ”
จี้ม่านกัดริมฝีปาก แววตาเจือความสับสนอยู่เล็กน้อย
เธอพูดว่า “ไม่หรอก ฉันจะมีชีวิตที่ดี ฉันจะกลายเป็นคนเหนือคน ฉันจะพยายาม ฉันรู้อะไรมากมาย ฉันต้องมีชีวิตที่ดีได้แน่ จะเหยียบพวกคุณไว้ใต้เท้า ให้ได้แต่แหงนหน้ามองก็ยังทำไม่ได้”
จี้หยางยิ้ม “เลิกพยายามเถอะ คนอย่างคุณยิ่งพยายามก็ยิ่งโชคร้าย”
เพราะไม่เคยเดินบนเส้นทางที่ถูกต้องเลยสักครั้ง
ทั้งที่เริ่มต้นได้ดีแท้ ๆ
สุดท้ายกลับลงเอยแบบนี้
ถ้ากลับมาเกิดใหม่แล้วไม่คิดแต่จะพึ่งพาคนอื่น ตั้งใจพึ่งตัวเองเสียบ้าง ก็คงไม่ต้องมีจุดจบแบบตอนนี้หรอก
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่กลับมาเกิดใหม่แล้วยังเหลือเวลาอีกหลายปีก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้ามีความมุ่งมั่นจริง ต่อให้กัดฟันอ่านหนังสือจนสอบเข้าเรียนวิทยาลัยได้ก็ยังไหวไม่ใช่หรือ