จี้หยางตบอกตัวเองเบา ๆ “ก็ใช่น่ะสิ ฉันเองก็รู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก”
ยังไงก็แค่พูดโม้ไปเรื่อยละนะ
คนที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันหัวเราะลั่น
แต่จะไม่ยอมรับก็ไม่ได้ ในสถานการณ์แบบนั้น หนีออกมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
“พี่สะใภ้ ดีแล้วที่พี่หนีออกมาได้ ไม่อย่างนั้นตอนฉันกับเจียงเหย่ไปถึง พวกนั้นจับพี่เป็นตัวประกัน เรื่องคงไม่ง่ายแบบนี้แล้ว”
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ดูนิสัยที่เจียงเหย่รักเมียขนาดนี้ ถ้าอีกฝ่ายพูดอะไรมา เขาก็คงยอมทำตามหมด
พวกเขาคงช่วยคนได้ยากขึ้น ไม่แน่ว่าตัวเองอาจพลอยติดร่างแหไปด้วย
อีกฝ่ายจับจุดอ่อนของพี่ไว้นี่นา
ถึงจะช่วยออกมาได้จริง ๆ ค่าใช้จ่ายที่ต้องแลกก็คงมากกว่าตอนนี้แน่นอน
“คราวนี้พี่สะใภ้ก็พักผ่อนให้ดีนะ เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป อย่าเอามาคิดอีกเลย ส่วนทางหลิวเย่าจง พวกเราจะพยายามตามจับให้เต็มที่”
“อืม ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร” จี้หยางตอบ
จู้จื่อฟังแล้วถามว่า “พี่สะใภ้ ทำไมน้องสาวของพี่ถึงแค้นพี่ขนาดนั้น?”
“เรื่องนี้...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
จี้หยางไม่รู้จริง ๆ
ถ้าพูดกันตามตรง ระหว่างพวกเธอสองคนก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางใหญ่โตอะไร
ก็แค่ตอนแรกจี้ม่านแย่งคนรักของเจ้าของร่างเดิมไป แล้วพอเธอมาอยู่ในร่างนี้ ก็แต่งงานกับคนรักเก่าของจี้ม่าน
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว
อย่างมากก็แค่ตอนยังไม่แต่งงาน เธอเคยรังแกจี้ม่านบ้าง