กลับมาถึงสำนักงานโรงงาน เจียงเหย่ก็ยิ้มพลางขยับเข้าไปหาหยางรองหัวหน้าแล้วเอ่ยว่า “ท่านรองหัวหน้าหยาง ผมได้ยินเรื่องหนึ่งมาเมื่อช่วงก่อน ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับครอบครัวท่านอยู่บ้าง”
รองหัวหน้าหยางไม่ชอบเจียงเหย่ โดยเฉพาะท่าทียิ้มแย้มกวนประสาท ดูไม่เป็นการเป็นงานเอาเสียเลย เขาจึงกล่าวว่า “ในฐานะสหายร่วมงานที่ดี ก็ควรมีใจมุ่งมั่นทำงาน อย่าเอาแต่ฟังเรื่องซุบซิบทุกวัน ตั้งใจทำงานของตัวเองให้ดี งานที่รับผิดชอบเสร็จแล้วหรือยัง?”
“เสร็จแล้วขอรับ แถมทำได้ดีมากด้วย”
เจียงเหย่กล่าวว่า “ท่านรองหัวหน้า เรื่องนี้ถ้าไม่เกี่ยวกับครอบครัวท่าน ผมก็คงไม่เสียเวลาฟังมาหรอก ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังผมก่อนว่าเรื่องที่ได้ยินมาจริงหรือไม่ ถ้าไม่จริง ท่านก็ช่วยชี้แจงข่าวลือให้กระจ่างเสียหน่อยสิขอรับ”
คนหลายคนในสำนักงานโรงงานต่างเงี่ยหูฟัง ใครจะปฏิเสธเรื่องซุบซิบในบ้านของผู้บังคับบัญชาได้ ต่อให้เป็นยุค 70 สภาพของคนทำงานก็ยังเป็นเช่นนี้
รองหัวหน้าหยางเหลือบมองเขา “งั้นลองเล่ามาสิ นายได้ยินเรื่องอะไรเกี่ยวกับครอบครัวฉัน?”
“ท่านรองหัวหน้า พูดไปแล้วท่านมีลูกสาวดีจริง ๆ หาลูกเขยดี ๆ มาให้ท่านด้วย เฮ้อ ลูกเขยคนนี้ของท่านไม่ธรรมดาเลย”
“เรื่องลูกสาวกับลูกเขยของท่าน ผมไม่พูดถึงหรอก คนในโรงงานรู้กันหมดแล้ว เรื่องเก่า ๆ พวกนั้นไม่มีอะไรน่าสนใจ”
“ส่วนเรื่องที่ลูกเขยท่านเล่นพนันจนถูกส่งไปอบรมแรงงาน ก็รู้กันหมดแล้วเหมือนกัน ผมจะไม่พูดถึง”