รองหัวหน้าหยางถอนหายใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“เสี่ยวเจียง แม้สหายจี้จะมีเรื่องขัดแย้งกับบุตรสาวฉันอยู่บ้าง แต่ก็ยังเป็นคนหนุ่มสาว จะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ฉันไม่เคยเข้าไปยุ่ง ฉันไม่มีทางไปหาเรื่องเด็กสาวคนหนึ่งหรอก”
“อย่าว่าแต่หลักการประพฤติตนของฉันไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้นเลย เอาแค่อายุปูนนี้แล้ว ยังจะไปกลั่นแกล้งเด็กสาวคนหนึ่งอีก จะเรียกว่าอะไรได้”
เจียงเหย่ายิ้ม “รองหัวหน้าหยาง ท่านคิดมากไปแล้ว ที่เราพูดกันคือเรื่องบุตรชายของท่านกับลูกเขยท่าน เกี่ยวอะไรกับภรรยาผมด้วย ไม่เกี่ยวกันเสียหน่อย เรื่องระหว่างบุตรสาวท่านกับภรรยาผมผ่านไปนานแล้ว อีกอย่าง เรื่องผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป ผมไม่จำเป็นต้องขุดเรื่องเก่ามาพูดกับท่าน”
รองหัวหน้าหยางมองเจียงเหย่า รู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างมีความคิดลึกล้ำ เขาจึงกล่าวว่า
“ไม่ว่าเรื่องที่นายบอกฉันจะจริงหรือไม่ ฉันก็ต้องขอบใจนาย หากหลิวเย่าจงเป็นคนเช่นนั้นจริง ตระกูลหยางของฉันมีธรรมเนียมประจำตระกูลที่เคร่งครัด ไม่มีทางคบหากับคนแบบนี้ หากเรื่องเป็นอย่างที่นายพูดจริง ฉันจะให้บุตรสาวหย่ากับหยางเย่าจงแน่นอน”
“พ่อแม่ทั่วหล้าล้วนเป็นห่วงลูก” เจียงเหย่าทำทีถอนใจ “น่าเสียดายที่สหายหยางทุ่มเทความรักให้เขาหมดใจ”
ฟังดูราวกับกำลังเหน็บแนมรองหัวหน้าหยาง สีหน้าของเขาจึงยิ่งย่ำแย่ลงไปอีกสามส่วน นั่นเรียกว่าทุ่มเทความรักหรือ? นั่นมันโง่ต่างหาก