ก๊าซหุงต้มบรรจุถังในยุคนี้หาได้ยากยิ่ง เจียงเหย่ต้องอาศัยเส้นสายถึงจะหามาได้ แถมเวลาเปลี่ยนถังก็ต้องมีใบอนุญาต บ้านเจียงจึงแทบไม่ได้ใช้กัน
แน่นอนว่า ฟืนที่ใช้ก่อไฟในเตาใหญ่ก็ต้องนำใบอนุญาตซื้อฟืนไปซื้อที่ร้านฟืนของรัฐ นอกจากนี้ฟืนและถ่านยังถูกจัดสรรตามจำนวนสมาชิกในครอบครัวและหน่วยงานที่ทำงานอยู่ด้วย
เมื่อเทียบกันแล้ว ฟืนหาง่ายกว่า แถมยังราคาถูกกว่าเล็กน้อย
ปลาที่แม่เจียงหิ้วกลับมาเป็นปลาตะเพียนตัวหนึ่ง หนักครึ่งชั่ง หลังจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอก็เอาไปตุ๋นไฟอ่อนในหม้อที่ลานบ้าน
ปกติบ้านเจียงจะใช้หม้อที่ลานบ้านกันในฤดูร้อน พออากาศหนาวก็จะใช้หม้อที่ต่อกับเตียงเตาในห้องครัว พร้อมกับเตาถ่านรังผึ้งอีกเตาหนึ่ง
จี้หยางรู้สึกว่าไม่ควรยืนดูเฉย ๆ จึงเดินเข้าไปช่วย แม่เจียงโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก งานแค่นี้แม่ทำเองได้”
จี้หยางอดรู้สึกกระดากใจไม่ได้ อย่างเรื่องทำอาหาร ถึงในหัวจะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ แต่ถึงจะรู้วิธีทำ มือก็ยังทำไม่เป็น
“เรายังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน แม่ของลูกตอนนี้อายุยังไม่ถึงห้าสิบเลยนะ สมมติว่าแม่อยู่ถึงแปดสิบ เราก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้งสามสิบปี อยู่ด้วยกันก็ต้องเห็นอกเห็นใจกัน เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ลูกไม่ต้องเกรงใจหรอก แม่ไม่ใช่แม่สามีใจร้ายอะไร บ้านเดียวกันอยู่กันอย่างปรองดองสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด”
แม่เจียงไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อแม่สามีสักเท่าไร ตั้งแต่เด็กพ่อแม่ของเธอก็รักและเอ็นดูเธอ อีกทั้งเธอยังเป็นคนมองโลกในแง่ดี เข้ากับคนง่าย