ค่ำวันนั้น หลังเจียงเสี่ยวเม่ยกลับมาก็รู้ว่าพี่สะใภ้ตั้งครรภ์ เธอตื่นเต้นเสียจนแทบอยากวนเวียนอยู่รอบตัวพี่สะใภ้ไม่ห่าง
“พี่สะใภ้ ท่านถึงกับตั้งครรภ์ลูกให้ฉันแล้ว... เอ่อ... จริงด้วย เป็นหลานชายหรือหลานสาวกันเจ้าคะ?”
แม่เจียงรู้สึกว่าลูกสาวคนนี้ช่างซื่อบื้ออยู่บ้าง “หลานชายหลานสาวจะดูออกได้อย่างไร ต้องคลอดออกมาก่อนถึงจะรู้”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่ หนูไม่ได้อยากรู้ให้ได้ว่าเป็นหลานชายหรือหลานสาว ที่สำคัญคือเวลา... เอ่อ เวลาหนูทักทายเขา หนูควรเรียกเขาว่าอะไรดีเจ้าคะ”
พูดจบ เธอก็ไม่รอให้แม่เจียงตอบ ก่อนจะพูดต่อว่า “เรียกเจ้าตัวน้อยก็แล้วกัน”
“พี่สะใภ้ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ท้องจะเริ่มโตเมื่อไร? ตอนคลอดจะเป็นปีหน้าหรือเปล่า? ตอนนี้ท่านมีเจ้าตัวน้อยแล้ว ต้องระวังตัวให้ดีนะเจ้าคะ มีงานอะไรบอกฉันได้ ฉันทำเอง คนท้องต้องบำรุงร่างกายใช่ไหมเจ้าคะ ฉันจะลองหาทางเอาของดี ๆ จากร้านมาให้ท่าน”
คำถามยาวเหยียดเป็นชุดนี้ ทำให้จี้หยางไม่รู้จะเริ่มตอบจากข้อไหน
“ฉันไม่ค่อยรู้สึกอะไรนะ”
“ท้องคงโตขึ้นในอีกไม่กี่เดือนกระมัง” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตั้งครรภ์ ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
“หมอบอกว่าให้ระวังหน่อย แต่ขยับเขยื้อนตามสมควรได้ ไม่มีปัญหา”
“ส่วนเรื่องบำรุง... วันนี้ท่านแม่ตุ๋นน้ำแกงปลาให้ฉันแล้ว”
“แค่นั้นจะพอได้อย่างไรเจ้าคะ” เจียงเสี่ยวเม่ยว่า “บางครั้งร้านของพวกเราซื้อเนื้อกับผักมาเกิน ถ้าใช้ไม่หมดก็จะแบ่งให้พวกเรา ถึงตอนนั้นฉันจะเอากลับมาให้”