ตอนเฉินหม่านชางส่งรูปถ่ายกับกล้องให้เจียงเหย่ จี้หยางก็เงยหน้าขึ้นอยากดู แต่เจียงเหย่ยกมือปิดตาเธอไว้ “อย่าดูเลย แสบตา”
เฉินหม่านชางหัวเราะจนแทบหยุดไม่อยู่ “รูปพวกนี้ฉันไม่กล้าปล่อยออกไป ตอนเอาไปล้าง ฉันยังให้เงินช่างที่ร้านถ่ายรูปห้าหยวน ขอเรียนวิธีล้าง แล้วก็ลงมือล้างเองเลย”
“ลำบากนายแล้ว” เจียงเหย่กล่าว
“แค่นี้เอง เรื่องเล็กน้อย”
เฉินหม่านชางเห็นลูกแพร์วางอยู่บนโต๊ะ จึงไม่เกรงใจ หยิบลูกหนึ่งขึ้นมากัดกร้วม ๆ
“ฉันว่ามันก็น่าสนใจดีนะ สนุกกว่าชีวิตซ้ำซากแบบนี้เยอะ”
เจียงเหย่พูดอย่างจนใจ “ที่แท้นายเอ้อระเหยไปวัน ๆ ทุกวัน เพราะชีวิตมันน่าเบื่อสินะ”
เฉินหม่านชางเกาหัว “ช่วงนี้ฉันก็หางานชั่วคราวอยู่เหมือนกัน แต่ทำได้ไม่นานสักงาน”
พอฟังเฉินหม่านชางพูด จี้หยางก็คิดว่าช่วงหลายปีนี้ปาปารัซซี่มีไม่มากนัก ไม่อย่างนั้นเฉินหม่านชางคงไปเอาดีด้านนี้ได้แน่
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “จริง ๆ นายลองทำงานด้านนี้ก็ได้นะ พวกผู้สื่อข่าวประจำหนังสือพิมพ์น่ะ เป็นนักข่าวบ้าน ๆ ที่ร่วมเขียนข่าวกับนักเขียนประจำ ถ้านายมีข่าวสังคมสดใหม่ก็ลองส่งไปดูสิ ถ้าสนใจด้านนี้ เดี๋ยวฉันช่วยแนะนำผู้สื่อข่าวให้”
“ฉันทำได้เหรอ?” เฉินหม่านชางถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
“ได้สิ” จี้หยางตอบ “มีอะไรที่นายทำไม่ได้ล่ะ แต่ต้องมีข่าวดี ๆ จริง ๆ แล้วก็ต้องยอมทุ่มเทด้วยนะ อย่าว่าฉันพูดตรงเลย ถ้าแค่อยากลองเล่น ๆ ก็ช่างเถอะ ไม่ต้องลำบากหรอก”