“ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ จะรีบร้อนอะไร” เจียงเหย่ลุกขึ้น แล้วฉวยเมล็ดแตงที่เหล่าหวังกะเทาะให้เจียงเสี่ยวเม่ยไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ คว้าปุ๊บก็วิ่งหนีปั๊บ
เหล่าหวังร้อนใจ “เจียงเหย่ นั่นฉันกะเทาะไว้ให้ตงหยา นายจะมาแย่งได้ยังไง”
“อืม รู้แล้ว ฉันกะเทาะเมล็ดแตงให้ตงหยาเอง เดี๋ยวเอาไปให้เธอ” คนพูดวิ่งเข้าไปในห้องของเจียงเสี่ยวเม่ยแล้ว เหลือเพียงเสียงส่งมาให้ได้ยิน
“หน้าด้านจริง ๆ” เหล่าหวังโมโหจนแทบระเบิด เขาหันไปมองจี้หยาง “พี่สะใภ้ อยู่กับผู้ชายแบบนี้คงลำบากแย่เลยนะ”
“ก็ไม่เท่าไรหรอก” จี้หยางตอบพลางยิ้ม
ตอนพัก จี้หยางเอ่ยว่า “พี่เสี่ยวเหย่ เหล่าหวังอุตส่าห์กะเทาะเมล็ดแตงให้ตงหยา เป็นการกระชับความสัมพันธ์ของสามีภรรยา คุณเอาไปให้แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะนะ”
“อืม รู้แล้ว ตอนเอาเข้าไปฉันบอกแล้วว่าเหล่าหวังเป็นคนกะเทาะเอง ไม่ได้บอกว่าฉันกะเทาะ ถ้าบอกว่าฉันทำ ตงหยาก็คงไม่กล้ากิน”
“ทำไมล่ะ” จี้หยางถาม
“เธอต้องคิดว่าฉันใช้ฟันกะเทาะให้แน่ ๆ เมล็ดแตงคงเปื้อนน้ำลายฉันน่ะสิ”
จี้หยางหัวเราะลั่น “ในสายตาตงหยา คุณไม่น่าเชื่อถือสักนิดเลยนะ”
“ไม่เป็นไรหรอก” เจียงเหย่โอบจี้หยางไว้ แล้วจูบแก้มเธอเบา ๆ “ขอแค่ในใจคุณเชื่อใจฉันก็พอ”
“ฉันก็เชื่อใจคุณนะ ในใจฉันคุณน่าเชื่อถือที่สุดเลย” เธอตบแขนเจียงเหย่เบา ๆ “นอนได้แล้ว”
เจียงเหย่เอนตัวลงบนเตียง ตบอกตัวเองเบา ๆ “มานอนในอ้อมแขนพี่เสี่ยวเหย่สิ พี่เสี่ยวเหย่จะกล่อมเธอเอง”