“คุณลุงซ่ง ในฐานะน้องชายของพี่สามเจียง สิ่งแรกที่ผมต้องคำนึงถึงคือพี่สาม ไม่ใช่ลูกของพี่สาม”
“เรื่องชีวิตในวันข้างหน้าของลูกพี่สาม ผมพูดได้ไม่เต็มปาก แต่ถ้าพี่สามยังใช้ชีวิตอยู่กับซ่งฉางซุ่นต่อไป รับรองว่าต้องไม่มีความสุขแน่”
“สามีแอบไปมีอะไรกับคนอื่น พอกลับมากลับพูดออกมาอย่างเปิดเผย ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ามันเป็นเรื่องน่าเอามาอวดตรงไหน”
“เขาคิดว่าตัวเองเก่งมากหรือไง? ภูมิใจมากนักเหรอ?”
“ส่วนเรื่องลูก ผมไม่คิดว่าการเติบโตในสภาพแวดล้อมแบบนี้จะเป็นผลดีต่อลูก ฝืนเก็บกดแล้วใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน สู้ต่างคนต่างมีความสุขไม่ดีกว่าหรือ”
เจียงเหย่พูดจบก็เห็นพ่อซ่งกำลังจะพูด จึงชิงเอ่ยขึ้นก่อน “คุณลุงซ่ง คุณลุงก็บอกเองว่าเรามานั่งคุยกันเพื่อแก้ปัญหา งั้นผมขอพูดตรง ๆ เลยนะ วันนี้ผมพาพี่สามมาเพื่อหย่าครับ”
เขาล้วงรูปที่พกติดตัวออกมาจากกระเป๋า แล้วแจกให้คนตระกูลซ่งที่อยู่ตรงนั้นทุกคน
ซ่งฉางซุ่นไม่ใช่คิดว่ามันน่าภูมิใจนักหรือไง? ถึงได้กลับมาเล่าให้คนอื่นฟังราวกับเป็นเรื่องดี แบบนี้ก็ดีเลย เขาจะช่วยประชาสัมพันธ์ให้เอง
ไม่รู้เหมือนกันว่าพอคนตระกูลซ่งเห็นรูปแล้ว จะคิดเหมือนซ่งฉางซุ่นไหมว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องน่าเอามาอวด
พ่อซ่งรับรูปจากเจียงเหย่ มองคนสองคนที่กำลังกอดรัดกันอยู่ในภาพแล้วก็รู้สึกหายใจไม่ออก เลือดลมพลุ่งพล่าน เขารู้สึกเพียงว่าชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิต วันนี้ถูกลูกชายทำลายจนหมดสิ้น