“ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนแบบไหนหรือ?” จี้หยางถาม
เจียงเหย่าส่ายหน้า “ภรรยา เธอถามอะไรแบบนี้ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง เขาบอกฉันแค่ว่าจะแต่งงานแล้ว ชวนฉันไปกินข้าว ฉันยังอุตส่าห์ถามเขาด้วยนะว่าภรรยาเป็นผู้หญิงแบบไหน ถามไปก็เหมือนคนมีปัญหาเลยไม่ใช่หรือไง”
จี้หยางหัวเราะเสียงดัง “ก็คุยกันมาถึงเรื่องนี้แล้วนี่ ฉันแค่สงสัยเลยถามดู”
“ถ้าอยากรู้ รอเจอเธอคืนวันจันทร์ก็รู้เอง”
“ก็ได้”
วันอาทิตย์ที่เอ้อร์ซู่แต่งงาน เจียงเหย่าไปช่วยงาน พอกลับมาสีหน้าก็ดูแปลก ๆ
จี้หยางเพิ่งซักผ้าเสร็จและกำลังตากผ้าอยู่พอดี
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”
เธอเอามือที่เย็นนิด ๆ ไปแนบแขนเจียงเหย่า เขากุมมือเธอไว้ “น้ำเย็นไปหรือเปล่า?”
“ไม่หรอก อากาศร้อน น้ำเย็นหน่อยสบายดี”
“พี่ใหญ่บอกว่าผู้หญิงไม่เหมือนผู้ชาย ยังไงก็ใช้น้ำอุ่นดีกว่า”
จี้หยางยิ้ม เวลาพูดอะไรขึ้นมา บางครั้งผู้ชายคนนี้ก็เอาแต่พูดว่า ‘พี่ใหญ่บอกว่าอย่างนั้น’ หรือ ‘แม่บอกว่าอย่างนี้’ คนที่ไม่รู้จักเขาคงคิดว่าเป็นพวกยึดติดพี่สาวหรือแม่จนไม่มีความคิดเป็นของตัวเองแน่ ๆ
“จะต้มน้ำทำไมกัน ผู้ชายดี ๆ น่าจะพูดว่าคราวหน้ารอฉันกลับมาแล้วค่อยซักให้เธอสิ”
“ฉันผิดเอง เดี๋ยวฉันซักให้” เจียงเหย่าพูดจบก็ถามต่อ “ลูกชายล่ะ?”
“แม่อุ้มออกไปเยี่ยมเพื่อนบ้านแล้ว เมื่อกี้กลับมาทำไมสีหน้าถึงแปลกนักล่ะ?”