“แบบนี้ก็ดีมาก” จี้หยางบอก “ช่วงนี้เธอกลับมาอยู่บ้านได้นะ ถ้าฉันว่างก็จะช่วยติวให้ หรือไม่ก็ให้พี่ชายเธอติวให้ บ้านเรามีนักศึกษามหาวิทยาลัยตั้งสองคนช่วยติวให้ ต้องไม่มีปัญหาแน่ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะสอบได้คะแนนดีแค่ไหน อย่างน้อยถ้าสอบเข้าปริญญาตรีไม่ได้ ก็ต้องสอบเข้าวิทยาลัยอาชีวศึกษาได้บ้างสิ?”
“ลองคิดดูนะ คนบ้านเหล่าหวังสืบทอดอาชีพทำครัวกันมาแต่บรรพบุรุษ ในบ้านก็ไม่มีใครมีความรู้สูงเป็นพิเศษ ถ้าเธอสอบติดขึ้นมา ฉันไม่ได้พูดเกินจริงนะ คนบ้านเหล่าหวังต้องนับถือเธอมากขึ้นแน่”
“เหล่าหวังเองก็คงดีใจ ภรรยาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เขาก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วยไม่ใช่หรือ”
“ที่ฉันพูดอาจฟังดูเป็นเรื่องผลประโยชน์ไปหน่อย แต่ความจริงมันก็เป็นแบบนี้แหละ”
พอดีกับที่เจียงเหย่ดื่มเสร็จ เขาเดินโซเซเข้ามาในห้องนี้ “คุยอะไรกันอยู่?”
“คุณมาทำไม?” จี้หยางถาม
“ผมมาหาคุณสิ กำลังดื่มอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาก็ไม่เห็นเมียแล้ว จะไม่ให้ผมตามหาคุณได้ยังไงล่ะ” เจียงเหย่ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
เจียงเสี่ยวเม่ยแอบหัวเราะอยู่ข้าง ๆ พี่ชายของเธอช่างไม่ได้เรื่องจริง ๆ แถมยังดูจะไม่ได้เรื่องขึ้นทุกวัน
เจียงเหย่เดินเข้ามานั่งข้างจี้หยาง แล้วจับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนถามอีกครั้ง “คุยอะไรกันอยู่?”
“รอบนี้ตงหยาไม่ได้คะแนนดี เธอถามฉันว่าควรสอบต่อไหม”
“ฉันบอกเธอว่า ผู้หญิงควรมีสิ่งที่ตัวเองชอบและมีงานทำ สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้เรายืนหยัดได้”