กาลเวลาเลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงัน วันคืนผันผ่านไปในพริบตา
เวลาไหลผ่านรวดเร็วราวดีดนิ้ว ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาวเวียนผ่านไปสามรอบ เผลอแวบเดียวก็เข้าสู่ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บของปี 1977
เมื่อทุกคนหวนคิดถึงวันข้างหน้า พวกเขาจะเข้าใจว่า ปี 1977 เป็นปีที่พิเศษที่สุดและมีความหมายเป็นหมุดหมายสำคัญที่สุดในทศวรรษ 1970
ก่อนหน้านั้น กระแสความคิดที่ว่าเรียนหนังสือไปก็ไร้ประโยชน์แพร่สะพัด การศึกษาขาดช่วงไปนานถึง 11 ปี ชีวิตของคนหนุ่มสาวนับไม่ถ้วนถูกตีกรอบไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ
คนที่ลงชนบทไปตั้งหลักปักฐานอยู่ตามหมู่บ้าน ส่วนคนที่อยู่ในเมืองก็เข้าโรงงานทำงาน ชาติกำเนิดกำหนดเส้นทางชีวิตไว้แล้วแทบทุกอย่าง ชนชั้นแทบจะแข็งตัวไม่เปลี่ยนแปลง
จนกระทั่งปี 1977
ประกาศสำคัญที่ดังกึกก้องไปทั่วประเทศปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิด รัฐบาลประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วประเทศ ซึ่งหยุดชะงักไปนานถึง 11 ปี
ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป ก็สร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศ ผู้คนมากมายถึงกับหลั่งน้ำตา
นี่ไม่ใช่เพียงการเริ่มต้นจัดสอบอีกครั้ง แต่ยังเป็นการเปิดทางสู่แสงสว่างให้คนหนุ่มสาวทุกคนที่ไม่ยอมจำนนต่อชีวิตสามัญและถูกชะตากรรมที่กำหนดไว้พันธนาการ
งานที่มั่นคงไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทุกคนใฝ่หาอีกต่อไป ชาติกำเนิดไม่ใช่เครื่องพันธนาการชีวิตอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นคนงาน เยาวชนที่ยังไม่มีงานทำ หรือนักเรียนรุ่นก่อน ทุกคนต่างมีโอกาสสอบอย่างเท่าเทียมกัน และใช้ความรู้เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตนเอง