สำหรับบทความยกย่องพนักงานดีเด่นห้าประการครั้งนี้ จี้หยางตัดสินใจไปพบเฉียนต้าเอ๋อร์อีกครั้ง
เฉียนต้าเอ๋อร์สูงพอ ๆ กับจี้หยาง ราว 166 เซนติเมตร อาจเพราะทำงานใช้แรงมานาน ร่างกายของเธอจึงดูแข็งแรงเปี่ยมพลัง โดยเฉพาะดวงตาที่ใสกระจ่างและมีชีวิตชีวา
เมื่อเห็นจี้หยาง เธอก็ดีใจ ยิ้มทักทาย แต่ไม่ได้พูดมากนัก
พอรู้ว่าตนได้รับเลือกเป็นพนักงานดีเด่นห้าประการประจำไตรมาสก่อน สีหน้าของเธอก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไรนัก ทว่าแววตากลับเผยให้เห็นว่าอารมณ์ดีไม่น้อย
“ฉันไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษค่ะ” เธอพูด “แค่ตั้งใจทำงานให้ดี”
จี้หยางยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ทำได้ดีมาก โรงงานยอมรับในตัวคุณ ถึงได้เลือกให้เป็นพนักงานดีเด่นห้าประการ”
“ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี งานในโรงงานที่ควรทำก็ลงมือทำอย่างเต็มที่ เวลาเร่งงานหรือขาดคน ฉันก็ช่วยเพิ่มอีกแรง ไม่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับเพื่อนร่วมงาน ทุกคนก็ดีกันทั้งนั้นค่ะ”
หลังจากนั้นเธอก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก ไม่เห็นมีวี่แววความเฉียบคมอย่างที่เจียงเหย่เคยพูดถึงเลยสักนิด
แน่นอนว่าคนเราย่อมปฏิบัติต่อแต่ละคนต่างกัน เรื่องนี้จี้หยางเข้าใจดี
ท่าทีที่อีกฝ่ายมีต่อเธอเป็นเพียงท่าทีของเพื่อนร่วมงานทั่วไป สุภาพและมีมารยาท
“เข้าใจแล้ว ฉันพอรู้เรื่องคร่าว ๆ แล้วละ”
“เจ้าหน้าที่จี้คะ” เฉียนต้าเอ๋อร์ดูลังเลเล็กน้อย “ฉันอยากถามว่า ปีนี้โรงงานของเราจะจัดชั้นเรียนสอนอ่านเขียนไหมคะ?”
จี้หยางไม่เคยใส่ใจเรื่องนี้จริง ๆ เพราะงานที่เธอดูแลไม่ได้รวมเรื่องนี้ไว้ด้วย ความคิดที่เธออยากจัดกิจกรรมยามว่างให้คนงานนั้นต่างจากกิจกรรมเฉพาะทางแบบนี้
“ฉันกลับไปถามให้ก่อน คุณอยากเข้าเรียนหรือ?”