แขกมาเยือนถึงบ้าน จี้หยางก็รินน้ำให้สองแก้วพอเป็นพิธี
จี้ม่านรับน้ำมา แล้วพูดอย่างเสแสร้งว่า “พี่ อย่ามัววุ่นวายเลยค่ะ ฉันกับพี่จื้อหย่วนก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล จะให้พี่มารินน้ำให้พวกเราทำไม รีบนั่งเถอะ พวกเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว นั่งคุยกันสักหน่อย ฉันยังไม่รู้เลยว่าชีวิตหลังแต่งงานของพี่เป็นยังไงบ้าง”
คงจะลำบากมากสินะ เธอแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะได้ฟัง
จี้หยางรินน้ำให้แม่เจียงอีกแก้ว ก่อนจะนั่งลง
พอได้ยินคำพูดของจี้ม่าน เธอก็แสดงท่าทางเป็นหญิงสาวผู้มีความสุขออกมาทันที พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดจนแทบละลายว่า
“ชีวิตหลังแต่งงานของพี่ดีมากเลย แม่รักพี่ พี่เสี่ยวเหย่ก็ทำดีกับพี่ ส่วนน้องสาวยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกเราสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ เลยนะ โอ๊ย ชีวิตหลังแต่งงานนี่ดีไปหมดทุกอย่างจริง ๆ”
จี้ม่านไม่เชื่อ
เธอรู้ดีว่าเจียงเหย่เป็นคนเย็นชา แม่เจียงเองก็มีความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นอย่างไม่มีเหตุผล มองคนทั่วไปไม่เข้าตา แถมยังเข้มงวดกับลูกสะใภ้ ส่วนเจียงตงหยาก็ไม่ต้องพูดถึง งกจะตาย เด็กสาวคนหนึ่งหาเงินได้แล้วแทบไม่มีที่ให้ใช้ จะเอาเงินให้ครอบครัวใช้บ้างก็ไม่ได้
เจียงตงหยาไม่ยอม เงินของเธอเก็บออมไว้หมด ไม่แบ่งให้ที่บ้านสักนิด ตอนนั้นจี้ม่านขัดสนเงิน เลยคิดจะยืมจากเจียงตงหยาสักหน่อย แต่เจียงตงหยากลับยืนกรานให้เธอบอกเหตุผลที่ขอยืมเงินเสียก่อน
ยืมเงินจะต้องมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ?
อยากซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ อยากกินของอร่อย นั่นไม่ใช่เหตุผลหรือไง
ตอนนั้นเธอไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน จะทำอะไรได้ ก็ต้องไปยืมคนอื่นสิ