ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว จี้หยางก็ออกไปเรียกอันอัน
พอกลับเข้ามา เธอก็เห็นว่าอารมณ์ของพี่สามเจียงสงบลงมากแล้ว เพียงแต่ดวงตายังคงแดงก่ำ
อันอันเห็นพี่สามเจียงเป็นแบบนี้ ก็ทักทายอย่างสุภาพก่อน จากนั้นจึงถามจี้หยางเสียงเบา “แม่ครับ คุณอาสามเป็นอะไรหรือครับ?”
เรื่องนี้พูดสองสามประโยคคงอธิบายไม่จบ จี้หยางจึงบอกว่า “กินข้าวก่อน เดี๋ยวลูกก็รู้เอง”
อันอันพยักหน้า เห็นว่ายังไม่มีใครตักข้าว จึงเข้าไปช่วยตัก
พอนั่งล้อมโต๊ะกินข้าว พี่สามเจียงก็กินไปสองคำแล้วเอ่ยว่า “เจียงเหย่ ฉันจะทำตามที่เธอบอก พรุ่งนี้จะลองคุยเรื่องนี้กับลิ่วเหมาก่อน ดูว่าเขาจะยอมไปกับฉันไหม”
“แบบนี้แหละถูกแล้ว” เจียงเหย่กล่าว “อย่าคิดมาก ยังมีฉันอยู่ ต่อให้พี่หย่าแล้วก็ยังมีบ้านให้กลับ ทำใจให้สบายเถอะ”
“อืม” พี่สามเจียงพูดได้แค่คำเดียว น้ำตาก็เหมือนจะไหลอีกแล้ว
อันอันมองคนนี้ที มองคนนั้นที สุดท้ายก็หันไปมองจี้หยาง
จี้หยางส่ายหน้าให้เขา
อันอันจึงก้มหน้ากินข้าวต่อ
แต่เรื่องนี้กระทบอารมณ์อยู่ดี พี่สามเจียงกับแม่เจียงจึงกินกันไม่มาก
กินเสร็จแล้วพี่สามเจียงก็ไม่ได้กลับ พักค้างที่บ้าน ตั้งใจว่าจะค่อยกลับพรุ่งนี้
เรื่องนี้ใช่ว่าจะแก้ได้ทันที เจียงเหย่จึงไม่รีบร้อน อย่างไรก็ต้องค่อย ๆ ทำไปทีละขั้น
อย่างแรก เขาต้องหาคนไปจับหลักฐานว่า ซ่งฉางซุ่นนอกใจ เมื่อมีหลักฐานแล้วก็จะคุยกันง่ายขึ้น
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจยืมกล้องถ่ายรูป แล้วหาคนไปคอยจับตาซ่งฉางซุ่น