เรื่องที่จี้ม่านฆ่าตัวตาย เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
ภายหลังจี้หยางลองคิดดู ด้วยนิสัยของจี้ม่านที่ชอบเอาเปรียบผู้อื่นโดยไม่ลงแรง เวลามีเรื่องไม่ถูกใจ คงหวังให้ชีวิตเริ่มต้นใหม่กระมัง
เริ่มต้นใหม่ก็จะมีโอกาสได้เลือกอีกครั้ง
หากได้เริ่มต้นอีกครั้ง อย่างที่จี้ม่านพูด สิ่งแรกที่เธอจะจัดการก็คือจี้หยาง ปัจจัยที่คาดเดาไม่ได้
จากนั้นก็ทำตามแผนเดิมของเธอ ไปอยู่กับเจียงจื้อหย่วน แล้วก้าวขึ้นเป็นภรรยาของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง
ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีจนแก่เฒ่า
จี้หยางเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
การเกิดใหม่ไม่ได้เปลี่ยนนิสัยของคน คนใจดีก็ยังคงใจดี ส่วนคนดื้อรั้นก็ยังคงดื้อรั้นเช่นเดิม
การได้ชีวิตเพิ่มมาอีกครั้งก็ไม่ได้หมายความว่าแค่รู้ทิศทางของเหตุการณ์แล้วจะใช้ชีวิตได้ดีกว่าคนอื่น
เหมือนอย่างที่จี้หยางเคยพูดกับพ่อจี้และแม่เลี้ยงจี้ว่า หนทางทุกสายล้วนต้องเดินด้วยตัวเอง
ตอนเริ่มต้นก็เป็นตัวเองที่ก้าวเดิน ความเร็วก็ขึ้นอยู่กับตัวเอง ท้ายที่สุดจะไปถึงที่ใดนั้นยากจะบอกได้จริง ๆ
ด้านนอก หิมะปกคลุมกำแพงลานบ้าน ก่อนปีใหม่ เพื่อนของอันอันมาเล่นด้วย พวกเขากวาดหิมะในลานบ้านแล้วกองรวมกัน ปั้นเป็นตุ๊กตาหิมะหลายตัว
ตุ๊กตาหิมะเตี้ยป้อม แต่ก็น่ารัก
เจียงเหย่เดินเข้ามาโอบไหล่จี้หยาง “กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”
จี้หยางส่ายหน้า “แค่รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก เผลอแป๊บเดียวอันอันก็โตขนาดนี้แล้ว ฉันจำได้ว่า...”
จี้หยางตั้งใจจะพูดถึงพี่ชายในชาติก่อน ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “จำได้ว่าเด็กผู้ชายโตช้ากว่าหน่อย แต่อันอันตัวไม่เตี้ยเลย”