“อย่าเพิ่งพูด ฟังฉันก่อน” จี้หยางตัดบทเขา
“เรามาพูดถึงสิ่งที่คุณเพิ่งพูดเมื่อกี้กันก่อน”
“คุณบอกว่ารับช่วงงานต่อจากคุณปู่ แปลว่าคุณปู่เห็นว่าคุณเรียนจบมัธยมปลายแล้วยังไม่มีงานทำ ก็เลยยกงานให้คุณ ใช่ไหม”
“แล้วคุณก็พูดว่าฉันเรียนหนังสือมาตั้งหลายปี แทนที่จะไปทำตามความฝันในชนบทอันกว้างใหญ่ กลับแต่งงานแล้วเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ใช่ไหม”
“ถ้าพูดตามที่คุณว่า คนที่ควรลงชนบทที่สุดก็คือคุณต่างหาก!”
“คุณปู่ของคุณทำงานมาหลายสิบปี มีประสบการณ์มากกว่าคุณตั้งเยอะ คุณรับช่วงงานต่อจากท่าน ก็เท่ากับแย่งตำแหน่งของผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ทำให้ท่านไม่มีงานทำ ส่วนคุณเองก็ไม่ต้องลงชนบท”
“ถ้าคุณมีสำนึกและมีศักดิ์ศรีจริง ก็อย่ารับช่วงงานต่อจากคุณปู่สิ! ปล่อยให้ท่านทำงานรับใช้ชาติต่อไป มูลค่าที่เกิดจากประสบการณ์ทำงานหลายสิบปีของท่าน ย่อมมากกว่าของคุณอยู่แล้ว”
“คุณอาศัยเส้นสายของครอบครัวเพื่ออยู่ในเมือง ได้งานมั่นคงกินเงินเดือน นั่นกลับเป็นเรื่องถูกต้องชอบธรรม”
“แต่ฉันสมัครใจแต่งงานใช้ชีวิตคู่ กลับกลายเป็นหนีความรับผิดชอบงั้นเหรอ”
“อ้อ โลกนี้มีแต่คุณที่ถูกต้องอยู่คนเดียว เหตุผลทุกอย่างเป็นของคุณหมด คนอื่นไม่มีสิทธิ์เลือกชีวิตตัวเองแล้วหรือไง”
“อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ขโมยหรือปล้น การแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย ชีวิตก็มั่นคง ฉันพึ่งพาสองมือของตัวเองใช้ชีวิตดี ๆ แล้วมันผิดตรงไหน”
“พูดให้ฟังดูดีแค่ไหน สุดท้ายคุณก็รับช่วงงานต่อจากคุณปู่เพื่อจะได้ไม่ต้องลงชนบทไม่ใช่หรือไง ยังมายืนอยู่บนจุดสูงส่งทางศีลธรรมแล้วสั่งสอนคนอื่นอีก มาตรฐานสองแบบขนาดนี้ ยังกล้าพูดถึงความฝันกับการสร้างชาติอีกหรือ”