จี้หยางครุ่นคิดอีกครั้ง
ต่อให้เจียงเหย่ย้ายตำแหน่งไปแล้ว และไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น ปัญหาความเสี่ยงในโรงงานก็ยังควรได้รับความสนใจอยู่ดี
จี้หยางเคยไปโรงงานย่อยที่สี่ คนงานส่วนใหญ่ที่นั่นซื่อ ๆ เรียบง่าย ทุกครั้งที่เห็นเธอก็ยิ้มทักทาย หากรู้อยู่เต็มอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่กลับไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไร เธอก็คงผ่านด่านในใจตัวเองไปไม่ได้
เพราะอย่างนั้น เธอควรเขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้สักสองสามชิ้น เพื่อกระตุ้นให้ทั้งโรงงานและคนงานหันมาใส่ใจหรือเปล่า
ตอนเรียนประถม จี้หยางเคยอ่านนิตยสาร “กู้ซื่อฮุ่ย” ข้างในเป็นเรื่องสั้นหลายเรื่อง เขียนได้น่าสนใจจนคนอยากอ่าน บางทีเธออาจเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับความปลอดภัยสักสองสามเรื่องให้เหมือนนิตยสารเล่มนั้นก็ได้
แบบนี้คนอื่นก็จะหันมาใส่ใจกับปัญหาด้านความปลอดภัยโดยไม่รู้ตัว
อย่างคนที่สูบบุหรี่เพื่อให้หายง่วงคนนั้น หากเขารู้ตัวว่าการสูบบุหรี่ในโรงงานเป็นเรื่องไม่ควรทำ และตระหนักว่าหากเกิดไฟไหม้ขึ้น ผลที่ตามมาจะร้ายแรงเกินกว่าที่เขาจะรับผิดชอบไหว เขาก็คงไม่สูบ
ต่อให้เขาไม่รู้ตัว เพื่อนร่วมงานในโรงงานเดียวกันก็คงตระหนักได้ แล้วช่วยเตือนเขา
การประชาสัมพันธ์ไม่ใช่ว่ายิ่งลากเวลานานจะยิ่งดี หากยืดเยื้อเกินไป คนก็จะเริ่มเฉื่อยชา ตอนแรกอาจให้ความสำคัญ แต่พอนานเข้าก็ไม่สนใจกันแล้ว
ต้องเริ่มประชาสัมพันธ์ในช่วงก่อนเกิดอุบัติเหตุไม่นาน เพื่อให้ทุกคนในโรงงานตื่นตัวกันเต็มที่
แต่การเตรียมเรื่องสั้นต้องใช้เวลา อีกทั้งต้องขออนุมัติจากหัวหน้าล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นเธอเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว แต่หัวหน้ากลับไม่เห็นด้วยก็แย่สิ