จี้ม่านครั้งนี้มาด้วยจุดประสงค์หลักสองข้อ ข้อแรกคืออยากมาดูว่าจี้หยางใช้ชีวิตดีหรือไม่ ส่วนอีกข้อคือชีวิตของเจียงเหย่กำลังเข้าสู่ช่วงนับถอยหลัง เธอจึงแอบมีเจตนามาดูเรื่องน่าขันของจี้หยางล่วงหน้าอยู่บ้าง
ตั้งท้องแล้วอย่างไร
ใช้ชีวิตดีแล้วอย่างไร
รอเจียงเหย่ตายเมื่อไร ชีวิตเธอต้องลำบากแน่
แม่หม้ายที่มีลูกติดจะใช้ชีวิตดีได้สักแค่ไหน ต่อให้แต่งงานใหม่ คนอื่นก็ไม่มีใครอยากแต่งกับหญิงที่พาลูกติดไปด้วย
ถ้าเป็นลูกสาวยังพอว่า
แต่ถ้าเป็นลูกชาย ใครจะยอมเลี้ยงลูกให้คนอื่นกัน
ตอนนี้ก็ปล่อยให้จี้หยางได้ใจไปอีกสักสองสามวันก่อน ถึงเวลาร้องไห้ยังมีอีกมาก
พอถึงตอนนั้นค่อยคิดจะกลับไปพึ่งบ้านเดิม ดูสิว่าบ้านเดิมจะเหลียวแลหรือเปล่า
จี้ม่านออกจากบ้านเจียงไปด้วยใจที่เต็มไปด้วยความคิดร้ายกาจ
เจียงจื้อหย่วนเองก็รู้สึกสับสนอยู่บ้าง
ทั้งสองเดินไปตามทางโดยไม่มีใครพูดอะไร
จู่ ๆ จี้ม่านก็เอ่ยขึ้นว่า
“พี่จื้อหย่วน ดูสิว่าเจียงเหย่ดีกับจี้หยางแค่ไหน พี่เรียนรู้จากเขาบ้างไม่ได้หรือ แม่พี่รังแกฉันทุกวัน แต่พี่กลับไม่พูดอะไรสักคำ จี้หยางสบายจะตาย ยังอ้วนขาวขึ้นด้วย ส่วนฉันล่ะ ฉันผอมลง มือก็หยาบขึ้น ตอนที่เรายังไม่ได้แต่งงานกัน พี่เคยพูดว่าจะดีกับฉันไปทั้งชีวิต แต่งงานกันเพิ่งครึ่งปี พี่ก็ลืมคำสัญญาตอนนั้นแล้วหรือ?”
ถ้าไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบ ก็ย่อมไม่รู้สึกเจ็บปวด
ถ้าไม่ได้เห็นคนที่มีชีวิตดีกว่า เธอยังพอใช้เหตุผลที่ว่าตอนนี้ต้องอดทนลำบากไปก่อน เพื่อให้คนอื่นชื่นชมในภายหลังมาปลอบใจตัวเอง บอกตัวเองว่าวันเวลาแย่ ๆ เหล่านี้เป็นแค่ชั่วคราว เดี๋ยวก็ผ่านไป
แต่พอมีอะไรให้เปรียบเทียบ ความไม่เป็นธรรมที่อัดอั้นอยู่ในใจก็พรั่งพรูออกมาหมด