รองหัวหน้าหยางไม่พอใจที่ลูกสาวหักหลังเขาแบบนี้
เขาไม่เข้าใจเลยว่า สำหรับลูกสาวแล้ว ผู้ชายสำคัญกว่าพ่อแม่กับพี่ชายขนาดนั้นเชียวหรือ
เพราะอย่างนั้น พอได้ยินจี้หยางพูดถึงหยางอวี้เหมย สีหน้าของรองหัวหน้าหยางจึงดูไม่ค่อยดีนัก
เรื่องนี้คงเป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา
ที่จริงจี้หยางเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมถึงมีคนยอมทำทุกอย่างเพื่อผู้ชาย จนไม่สนใจความคิดของพ่อแม่
ถ้าผู้ชายคนนั้นดีจริง ๆ ยอดเยี่ยมจริง ๆ หรือพ่อแม่เป็นประเภทที่เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนความคิดของลูก ก็ยังพอเข้าใจได้
แต่กรณีของหยางอวี้เหมยเห็นชัดว่าไม่ใช่แบบนั้น
คนที่มองความรักเป็นทุกสิ่ง สุดท้ายอาจถูกความรักทอดทิ้งได้
น่ากลัวก็ตรงที่วันหน้าหลิวเย่าจงอาจไร้มนุษยธรรมขึ้นมา พอใจดำแล้วถึงขั้นขายทั้งภรรยาและลูกก็ได้
แต่ด้วยนิสัยของหยางอวี้เหมย ไม่แน่ว่าเธออาจยังช่วยหลิวเย่าจงทำเรื่องชั่ว ๆ ด้วยซ้ำ
พูดออกนอกเรื่องไปไกลแล้ว กลับมาที่เรื่องตอนนี้กันดีกว่า
“ช่วงนี้รองหัวหน้าหยางอารมณ์ไม่ดี ก็เกี่ยวกับลูกสาวเขาจริง ๆ นั่นแหละ” เจียงเหย่มองลูกชายที่นอนเล่นอย่างมีความสุขอยู่ในเปล แล้วก็อดใจไม่ไหว อยากแกล้งเขาสักสองที
แม่เจียงเห็นเข้าก็เอ็ด “ลูกจะไปแหย่อันอันทำไมอยู่เรื่อย”
เจียงเหย่ชักมือกลับ “ผมเห็นเขาเล่นคนเดียวแล้วน่าเบื่อออก”
“พูดเหลวไหล เล่นสนุกจะตาย เดี๋ยวโดนแหย่จนร้องไห้ขึ้นมาจะทำยังไง”
พ่อคนนี้ไม่มีมาดพ่อสักนิด เมื่อวานก็เหมือนกัน ดึงดันเอาหนวดไปทิ่มลูกจนลูกเบะปากร้องไห้