“อันอัน มากินข้าวอยู่ที่นี่หรือ?”
“คนพวกนี้เป็นเพื่อนของนายหรือ?”
“เอ่อ คือว่า อย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อครู่ฉันแค่พูดไปเรื่อย อันที่จริงฉันแค่ปากพล่อย ดื่มเหล้าไปนิดหน่อย เลยเมาจนไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรแล้ว”
“คำพูดเมื่อครู่เป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น อย่าไปเชื่อเลย แม่ฉันลำบากมาก ฉันเองก็สงสารเธอ จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้คิดจะไปทำงานที่ร้านของเธอ และไม่ได้คิดจะให้เงินเธอออกค่าแต่งงานให้มากมายขนาดนั้นด้วย”
“ถึงอย่างไรเงินของเธอก็หามาทีละนิดเหมือนกัน”
“พูดจริงนะ อย่าคิดมากล่ะ”
ซ่งเยว่เห็นเจียงฉงอันกะทันหันก็ตกใจ รีบเข้ามาพูดจาเลอะเทอะเพื่ออธิบาย
เขารู้ดีว่าแม่ของเขาดีกับหลานชายคนนี้มากแค่ไหน หากเจียงฉงอันไปพูดอะไรส่งเดชต่อหน้าแม่ เขากล้ารับรองเลยว่าแม่ต้องเชื่อเจียงฉงอัน ไม่เชื่อเขาแน่
ช่วยไม่ได้ ในใจแม่เขามีสถานะด้อยกว่าเจียงฉงอันอยู่มาก
ตั้งแต่เด็กเจียงฉงอันก็เป็นเด็กบ้านคนอื่น เรียนเก่ง มีมารยาท รู้จักวางตัว แถมยังพูดจาหวานหู
ถึงกับกล่อมแม่เขาจนหัวหมุน
ได้ยินว่าในช่วงแรก ๆ ที่แม่เริ่มทำธุรกิจขายหม่าล่าทั่ง เธอยังแบ่งเงินให้เจียงฉงอันไม่น้อย เขาไม่เข้าใจเลย ต่อให้ชอบเด็กคนนี้แค่ไหน ก็ไม่น่าจะแบ่งเงินให้สิ
ลูกชายแท้ ๆ อย่างเขายังไม่ได้ส่วนแบ่ง แล้วทำไมต้องแบ่งให้เจียงฉงอันด้วย
พูดตามตรง เขาไม่ยอมรับ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตอนพ่อกับแม่หย่ากัน พวกท่านตกลงกันไว้แล้วว่าเขาจะอยู่กับพ่อ ต่อให้แม่แบ่งเงินให้เจียงฉงอัน เขาก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไร