ซ่งเยว่แทบจะโกรธจนระเบิด “อะไรเรียกว่าทำตัวน่าสงสาร นั่นแม่ฉันนะ”
“ใช่ แม่เจ้า แม่เจ้า แม่เจ้า อย่ามาพูดกับฉันที่นี่เลย พวกเราไม่ใช่แม่เจ้า รีบไปเถอะ อย่ามาขัดเวลาพวกเรากินข้าว แค่มองหน้าแกก็หมดอารมณ์แล้ว”
“เจียงฉงอัน—”
เจียงฉงอันเงยหน้ามองเขา “มีอะไรหรือ?”
ซ่งเยว่คิดจะพูดข่มขู่สักสองประโยค แต่ยังพอมีสติจึงไม่ได้พูดออกมา สุดท้ายก็เอ่ยอย่างขลาดเขลาว่า “นายอย่าไปพูดเรื่องพวกนี้กับแม่ฉันเลย ช่วงสองปีมานี้สุขภาพแม่ฉันก็ไม่ดี ก่อนหน้านี้ยังป่วยจนต้องผ่าตัดด้วย ต่อให้ไม่เห็นแก่เรื่องอื่น ก็เห็นแก่สุขภาพของอาสามนายเถอะ ได้ไหม?”
เจียงฉงอันกำลังจะพูด แต่ถูกสาวน้อยที่นั่งโต๊ะเดียวกับซ่งเยว่ขัดขึ้นเสียก่อน
“ซ่งเยว่ เธอเป็นอะไรไป นั่นแม่เจ้านะ แม่เจ้าต้องดีกับเธอมากกว่าเด็กคนนี้อยู่แล้ว เธอจะกลัวอะไร หรือว่าเด็กคนนี้พูดอะไร แม่เจ้าก็จะเชื่ออย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้หรอก แม่เจ้าต้องเชื่อเธออยู่แล้ว ถึงตอนนั้นถ้าเด็กคนนี้ไปพูดอะไรต่อหน้าแม่เจ้าจริง ๆ เธอก็บอกไปว่าเขาพูดเหลวไหล แม่เจ้าต้องเชื่อเธอแน่”
เจียงฉงอันพยักหน้า “ใช่ แม่เธอผู้นี้พูดถูก แม่เจ้าต้องเชื่อนายแน่”
หมี่จวินเริ่มหมดความอดทนกับซ่งเยว่ “พอเถอะ อย่าพูดแล้ว รีบไปกินข้าวของพวกแก อย่าบังคับให้พวกเราพี่น้องลงมือสั่งสอนแกสักยก”
เมื่อกลับไปนั่งที่โต๊ะ ซ่งเยว่ก็หมดอารมณ์จะพูดคุยกินข้าวกับสาวงามแล้ว
เขาเริ่มกลัว กลัวว่าเจียงฉงอันจะไปฟ้องแม่ของเขา