เขาตั้งใจจะห่างจากสวี่ฉางเซี่ยให้มากที่สุด ถ้าไม่ต้องพบกันอีกก็ยิ่งดี
แต่ก่อนที่คำปฏิเสธของเฉินเยี่ยนชวนจะลอยออกมาจากริมฝีปาก รถของเจียงเหลยถิงก็มาถึงเสียก่อน
เจียงเหลยถิงโบกมือเรียกพวกเขาจากไกล ๆ "เยี่ยนชวน เซี่ยเซี่ย! ทำไมยังนั่งอยู่ในรถล่ะ?"
สวี่ฉางเซี่ยเรียกว่า "คุณปู่" แล้วหันกลับมามองเฉินเยี่ยนชวนหนึ่งครั้ง
สบตากับเธอชั่วครู่ หัวใจของเฉินเยี่ยนชวนก็อ่อนลงจนไม่มีทางปฏิเสธได้อีก เขาพึมพำเสียงเบา "ได้ครับ"
สวี่ฉางเซี่ยจึงวางใจ หันกลับไปเดินตรงเข้าหาเจียงเหลยถิง
เจียงเหลยถิงเพิ่งกลับมาเมื่อวานซืน เบื้องบนรอให้ผู้นำผู้นั้นครบอายุเจ็ดสิบเจ็ดก่อนถึงจะกลับมาได้ พี่เหอก็กลับมาพร้อมกันในคราวนั้น ตั้งแต่บนรถที่เห็นสวี่ฉางเซี่ยแต่ไกล พี่เหอก็เก็บความดีใจไว้ในใจไม่อยู่แล้ว
เพิ่งลงรถก็อุ้มข้าวของกองใหญ่มาให้ "เซี่ยเซี่ย ดูสิ ไม่ใช่ว่าเธอชอบผักดองแบบทางเป่ยนี่แล้วไง ช่วงที่ไปภาคเหนือฉันได้เรียนทำกับเขาพอดี รสชาตินี้เธอต้องชอบแน่!"
เห็นเธออุ้มแม่ผักดองมาถึงได้ทั้งใบ สวี่ฉางเซี่ยหัวเราะทั้งที่เก็บไม่อยู่ "จะเอามาตั้งเยอะทำไมล่ะ?"
"ไม่เยอะเลย! เช้า ๆ ทานกับข้าวต้มเข้ากันดีสุด ๆ!" พี่เหอยิ้มแป้น "ฉันยังได้เรียนทำอาหารอีกหลายอย่าง! ไว้ค่อยทำให้ทานทั้งหมด!"
พอได้ยินอาหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สวี่ฉางเซี่ยก็นึกถึงผักสามชนิดผัด หมูสามชั้นต้มผักกาดดอง และกัวเปาโร่ว เธอไม่ได้ทานอาหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือของแท้มานานแสนนาน ครั้งล่าสุดก็เรื่องของชาติที่แล้วแล้ว
โดยเฉพาะกัวเปาโร่ว แค่นึกถึงรสเปรี้ยวหวานนั้น สวี่ฉางเซี่ยก็น้ำลายสอแล้ว
พี่เหอแบกแม่ผักดองไปวางไว้ในครัว แล้วเปิดแม่ผักดองหนีบผักดองด้วยตะเกียบให้สวี่ฉางเซี่ยชิมทันที สวี่ฉางเซี่ยเพิ่งอมผักดองเข้าปาก เธอก็ถามด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง "เป็นไง?"
"อร่อย!" สวี่ฉางเซี่ยพยักหน้ารัว ๆ
ไม่คิดว่าไปทีเดียวทางเหนือ พี่เหอกลับได้ฝีมือติดตัวมาจริง ๆ!
"ฉันก็ว่าแล้วว่าเธอต้องชอบ!" พี่เหอยิ้มกว้างจนตาหายไปหมด
เธอทำทั้งหมดนี้เพื่อสวี่ฉางเซี่ยจริง ๆ โดยเฉพาะกัวเปาโร่ว แค่เธอชิมเองก็รู้ทันทีว่าสวี่ฉางเซี่ยต้องชอบแน่ จึงตั้งใจเรียนทำกลับมาให้โดยเฉพาะ