สวี่ฉางเซี่ยเหลือบมองไปทางห้องรับแขกโดยไม่รู้ตัว ภายในมีชายหลายคนนั่งอยู่ ดูอายุใกล้เคียงกับจี้หล่าง บางคนสวมใส่เครื่องแบบทหาร ยศศักดิ์ดูสูงมากทีเดียว
“ตามฉันขึ้นไปด้วยกันเถอะ” พี่เลี้ยงเห็นสวี่ฉางเซี่ยเหม่อลอย จึงเอ่ยกับเธอเบาๆ
สวี่ฉางเซี่ยรีบดึงสายตากลับมา ไม่ได้มองอีก แล้วตามพี่เลี้ยงขึ้นบันไดไปด้วยกัน
“คุณหนู เพื่อนของคุณมาแล้วค่ะ” พี่เลี้ยงเดินไปถึงประตูระเบียงชั้นบน กล่าวกับด้านในเบาๆ
“ใครเหรอคะ?” เสียงอ่อนหวานน่าฟังของจี้หร่านดังออกมาจากด้านในทันที
สวี่ฉางเซี่ยก้าวไปข้างหน้า ยิ้มให้จี้หร่านที่อยู่ด้านใน กล่าวว่า “พี่จี้หร่าน ฉันเองค่ะ”
จี้หร่านวางกรรไกรในมือลง เห็นว่าเป็นสวี่ฉางเซี่ย ก็ลุกขึ้นยืนอย่างตะลึง “ฉางเซี่ย?”
เมื่อครู่จี้หร่านได้ยินเสียงรถชั้นล่าง นึกว่าเป็นลูกสาวของท่านน้าท่านอาใครตามมาด้วย ที่ไหนได้กลับเป็นสวี่ฉางเซี่ย
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” จี้หร่านมองไปด้านหลังของเธอ เห็นว่าไม่มีใครตามมา จึงถามอย่างประหลาดใจ
“คุณพ่อของคุณเชิญฉันมาด้วยกันค่ะ บอกว่าคุณเพิ่งกลับเป่ยเฉิงวันนี้ ให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ” สวี่ฉางเซี่ยอธิบาย
“เขา...” จี้หร่านอดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้
ระหว่างที่พูด จี้หร่านเหลือบไปเห็นหน้าท้องนูนน้อยๆ ของสวี่ฉางเซี่ย ในดวงตาฉายแววตกตะลึง “คุณตั้งครรภ์เหรอ?”
“ใช่ค่ะ” สวี่ฉางเซี่ยพยักหน้าตอบ
“กี่เดือนแล้ว?” จี้หร่านรีบถอดถุงมือในมือ แล้วเดินเข้ามาหาสวี่ฉางเซี่ย ถามอย่างร้อนรน