สวี่ฉางเซี่ยจ้องส่งสายตาเป็นเชิงสัญญาณไปยังทหารบริการทันที ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจอะไร แต่ก็รู้ว่าเธอไปโรงพยาบาลมา สวี่ฉางเซี่ยกลัวว่าสวี่ฟางเฟยและคนอื่นจะจับได้ทัน
สวี่ฉางเซี่ยรอจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต แล้วเดินไปนั่งที่ฐานหินใกล้ ๆ ด้านไกล ผ่อนคลายอยู่พักหนึ่ง จึงเบียดสิ่งที่เกือบจะพุ่งขึ้นที่ลำคอเมื่อครู่ให้จมลงไปได้
ฝั่งนั้นเจรจาราคากันเรียบร้อย ตกลงกันว่าหลังกินข้าวเที่ยงเสร็จจะกลับมารับของอีกครั้ง
"เซี่ยเซี่ย เป็นอะไรหรือเปล่า" สวี่จิ้นเห็นใบหน้าของสวี่ฉางเซี่ยซีดขาวตั้งแต่เมื่อครู่ เดินเข้ามาถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
"ไม่เป็นไร ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน ตอนเช้าฉันนั่งเฮลิคอปเตอร์มา เสียงมันดังมาก จนแก้วหูฉันยังไม่สบายจนถึงตอนนี้ ตัวก็เลยเวียนศีรษะนิดหน่อย" สวี่ฉางเซี่ยครุ่นคิดแวบหนึ่งแล้วมั่วเหตุผลขึ้นมา
"เวลาไม่ช้าแล้ว ฉันหิวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไปกินข้าวกันเลยดีกว่า" พูดจบก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที
สวี่ฉางเซี่ยจองร้านอาหารเล็ก ๆ รสชาติอ่อน ๆ ไว้ เกรงว่ากลิ่นอาหารรสจัดจะทำให้ท้องของเธอไม่สบาย
เพราะสวี่ฟางเฟยกับคณะไม่เคยกินก๋วยเตี๋ยวหลอดหรืออาหารพื้นเมืองแบบนี้มาก่อน แม้เมนูจะจืดชืด แต่ก็ไม่มีใครเกิดความสงสัย
กินข้าวเสร็จ สวี่ฟางเฟยบอกว่าจะไปเดินเล่นย่านตลาดใกล้ ๆ
เนื่องจากก่อนหน้านี้ฉินเหลียงเชิงเคยไปเกาะมา และเล่าให้สวี่ฟางเฟยฟังว่าเงื่อนไขการใช้ชีวิตบนเกาะค่อนข้างลำบาก สวี่ฟางเฟยจึงซื้อของให้สวี่ฉางเซี่ยเป็นส่วนใหญ่