กู้เจียเหรินสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปสองก้าว เพื่อเปิดระยะห่างระหว่างตนกับอวี๋เจิ้งจั๋ว
การเดินทางครั้งนี้ของอวี๋เจิ้งจั๋ว เขาไม่บอกใครเลยแม้แต่คนเดียว จนกระทั่งเมื่อเดือนที่ผ่านมา กู้เจียเหรินได้แต่รู้จากปากของเซียวหล่างอี้ว่า เขาได้ไปอยู่ที่ฮ่องกง
การจากไปโดยไม่บอกไม่กล่าวของเขา ทำให้กู้เจียเหรินคิดว่า เขาคงจะไม่กลับมาอีกแล้ว
ใครจะคิดว่า เขากลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออีกครั้งอย่างไม่มีบอกล่วงหน้า
เธอยอมรับว่าเมื่อกี้ที่เห็นอวี๋เจิ้งจั๋ว ในใจเธอก็รู้สึกลึก ๆ ว่าดีใจอยู่ไม่น้อย
แต่เมื่อเขาหายไปนานขนาดนี้ ถ้าเป็นใครก็คงจะรู้สึกไม่ต่างจากเธอ
เธอเงียบงันจ้องมองอวี๋เจิ้งจั๋วที่ขวางอยู่ตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ของเขาบังอยู่พอดี กั้นสายตาที่เธอมองไปยังห้องรับเอาไว้
"ข้างนอกมีคนอยู่ ลุงอวี๋ช่วยรู้ฐานะตัวเองหน่อยสิ" เธอเก็บความรู้สึกไว้นาน ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำใส่เขา
อวี๋เจิ้งจั๋วจ้องเธอไม่กะพริบตา สองเดือนกว่าที่ไม่ได้พบ เธอดูเหมือนจะผอมลงเล็กน้อย แต่รูปร่างก็สูงขึ้นอีกหน่อย
กู้เจียเหรินอดกลัวสายตาลึกล้ำของเขาไม่ได้ จึงหลบสายตาไป ก่อนจะฝืนพูดต่อว่า "อาหารใกล้จะเย็นแล้ว"
"กลัวเซียวหล่างอี้เห็นหรือไง?" มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย
กู้เจียเหรินรู้ว่าเขาตั้งใจ ครู่หนึ่งเธอเงียบไปหลายวินาที แต่ก็ยังฝืนใจเงยหน้าสบตาเขา แล้วกล่าวจริงจังว่า "ฉันกับเขาถึงขั้นคุยกันเรื่องแต่งงานกันแล้ว หวังว่าลุงอวี๋จะอย่าทำให้ทุกคนเสียหน้าพร้อมกันนะ"
อวี๋เจิ้งจั๋วได้ยินเธอเรียกลุงอวี๋ต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ก็อดถอนใจเบา ๆ ไม่ได้ "ไร้น้ำในจริง ๆ เลยนะ"