"นี่หลานสะใภ้ของผมเอง" เฉินเยี่ยนชวนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบอธิบาย
คุณหมอถึงกับหน้าแดงก่ำ รีบพูดว่า "ขอโทษด้วยนะคะ เห็นคุณรีบร้อนขนาดนี้ เลยนึกว่า..."
เฉินเยี่ยนชวนคิดว่า ถ้ารู้เพศของเด็กเร็ว ก็จะได้จัดห้องเด็กและของใช้สำหรับเด็กได้เร็วเช่นกัน
"ไม่เป็นไร" ระหว่างที่พูด เฉินเยี่ยนชวนก็หันไปมองสวี่ฉางเซี่ยที่หน้าแดงระเรื่ออยู่ข้างกาย
"หลานชายของผมเพิ่งเสียชีวิตไป" เขากลัวว่าสวี่ฉางเซี่ยจะรู้สึกอึดอัด จึงอธิบายกับอีกฝ่ายต่อ "ดังนั้นเด็กคนนี้ถึงสำคัญกับครอบครัวเรามาก ทุกคนในบ้านเป็นห่วงเขามาก"
พอเฉินเยี่ยนชวนพูดเช่นนี้ อีกฝ่ายก็รีบกล่าวขอโทษสวี่ฉางเซี่ยอย่างจริงจัง "ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ปกติคนที่มาฝากครรภ์กับคุณแม่มักเป็นสามี เลยทำให้ดิฉันคิดไปเอง..."
"ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราเองที่ไม่ได้พูดให้ชัดเจน" สวี่ฉางเซี่ยส่ายหน้ากลับไป
เฉินเยี่ยนชวนเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะถามอีกฝ่ายอย่างจริงจังต่อ "แล้วอาการของเธอแบบนี้ ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดือนหน้าคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"
"ถ้าที่บ้านระวังดูแลดี ๆ ก็ไปสอบได้นะคะ พ้นช่วงสามเดือนแรกที่สำคัญที่สุดไปแล้ว ตอนสอบพยายามทำใจให้สบาย เป็นตัวของตัวเอง ถึงครั้งนี้จะไม่ผ่าน ก็แค่ครั้งหน้าค่ะ" คุณหมอปลอบโยนสวี่ฉางเซี่ย
สวี่ฉางเซี่ยก็คิดเช่นนั้น ถ้าครั้งนี้ไม่สำเร็จ ก็แค่เรียนซ้ำอีกปี ในยุคนี้คนสอบเข้ามหาวิทยาลัยติดต่อกันหลายปีมีอยู่มากมาย ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเด็ก