สวี่ฉางเซี่ยไม่ได้ปริปาก เดินไปนั่งลงที่ขอบเตียงคนไข้เพียงลำพัง
เฉินเยี่ยนชวนเดินตามเข้ามาในห้องผู้ป่วย ยืนมองเธอห่างออกไปสองสามก้าว ถามเบาๆ ว่า "มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า"
มือของสวี่ฉางเซี่ยยังคงกุมอยู่ที่ท้องน้อยของตัวเอง เนิ่นนาน กว่าจะเอ่ยถามเฉินเยี่ยนชวนว่า "ลูกยังอยู่ไหม"
"อยู่" เฉินเยี่ยนชวนนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเสียงเบา
"ดีแล้ว" สวี่ฉางเซี่ยกุมท้องน้อยที่ยังเจ็บแปลบอยู่ นอนลง หันหลังให้ประตู ขดตัวเข้าหากันเบาๆ
ลูกยังอยู่ แต่เจียงเย่ากลับจากไปแล้ว
เธอมองไฟถนนนอกหน้าต่าง น้ำตาอันเย็นเฉียบไหลรินอาบแก้ม ค่อยๆ ไหลไปถึงใบหู
เฉินเยี่ยนชวนมองแผ่นหลังของเธอ เนิ่นนาน ก่อนเดินไปนั่งลงที่โซฟาด้านข้าง
เขารู้ว่าเธอเจ็บปวด แล้วตัวเขาเล่าจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร
แม้ตั้งแต่วันแรกที่เจียงเย่าออกรบ เขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าเจียงเย่าอาจเสียสละเมื่อไหร่ก็ได้ ทว่าพอวันนี้มาถึงจริงๆ ถึงได้รู้ว่า ความรู้สึกที่ญาติคนสุดท้ายจากเขาไป มันเจ็บปวดสุดหัวใจเพียงไหน
เขานั่งบนโซฟา มองแผ่นหลังของสวี่ฉางเซี่ย ทั้งสองไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา
"คุณพาเย่ากลับบ้านหรือยัง" เนิ่นนาน สวี่ฉางเซี่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบเครือ
"ครับ ส่งเขากลับสกุลเจียงแล้ว" เฉินเยี่ยนชวนตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
เจียงเหลยถิงหัวใจวาย นอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว ที่บ้านมีเพียงพี่เหอกับพ่อบ้านคอยดูแลจัดการ
"จะฝังวันไหน" สวี่ฉางเซี่ยถามอีกครั้ง
"ตั้งสวดครบสามวันที่บ้านแล้ว พรุ่งนี้" เฉินเยี่ยนชวนตอบเบาๆ "อากาศเริ่มร้อน ตั้งศพที่บ้านนานเกินไปไม่ได้"
"อาการของฉัน พอจะไปส่งเขาเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม" สวี่ฉางเซี่ยเงียบไปเล็กน้อย ก่อนถามต่อ