จี้หร่านเหลือบสายตามุมตาไปเห็นมีคนยืนอยู่ข้างหน้า นึกว่าเจียงเย่าลืมของอะไรไว้ในห้องผู้ป่วยแล้วกลับมารับ จึงพูดขึ้นโดยไม่ได้คิด "มีอะไรหรือคะ? ลืมอะไรไว้ในห้องผู้ป่วยหรือเปล่า?"
พูดจบไปแล้วหนึ่งสองวินาที อีกฝ่ายก็ไม่มีการตอบสนองใด ๆ จี้หร่านถึงได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย
เมื่อมองไปก็เห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยไม่ได้มีเพียงคนเดียว
และคนที่ยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าวนั้น ก็คือจี้เฉิงนั่นเอง
"เล่นพอหรือยัง?" จี้เฉิงมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
จี้หร่านไม่พูดไม่จา เบ้ปากแห้งกระดังเล็กน้อย แล้วมองไปยังคนกลุ่มนั้นที่อยู่ด้านหลังเขา
วันนี้จี้เฉิงคงตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะพาเธอออกจากเมืองหังโจว จึงถึงได้นำคนมากันมากขนาดนี้
จี้เฉิงเห็นเธอเงียบไป จึงกวาดสายตากวาดลึกตรวจดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด
ช่วงที่อยู่ในโรงพยาบาลมานานเช่นนี้ จี้หร่านดูซีดเซาลงเห็นได้ชัดเจนด้วยตาเปล่า ผอมลงไปอีกเป็นวงกว้าง
เขาอดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้ กล่าวกับเธอด้วยน้ำเสียงหนักหน่วง "เกือบจะหนึ่งเดือนแล้ว เธอกลับเข้าวงออเคสตราไป ไปขอโทษอาจารย์ของเธอเสีย เรื่องอื่นฉันจะจัดการเอง"
จี้หร่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตอบกลับมาเบา ๆ "ยังเหลืออีกไม่กี่วี"
ระยะเวลาที่ขอลาไว้ แม้แต่ตัวเธอเองก็จำได้แม่น
เสียงของเธอเพิ่งจะตก จี้เฉิงก็ยื่นมือคว้าเธอลากไปถึงหน้าห้องผู้ป่วยทันที ชี้ไปยังเฉินเยี่ยนชวนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความโกรธที่ระบายออกมาไม่หยุด "ฉันกับทั้งสกุลจี้ให้เวลาเธอมามากพอแล้ว! เธอลองดูเขาสิ! เขามีโอกาสตื่นขึ้นอีกไหม?!"