กลับถึงบ้าน สวี่ฉางเซี่ยก็รีบหายาฆ่าเชื้อมารักษาแผลที่หลังมือให้เจียงเย่าทันที
“ไม่เป็นไรหรอก” เจียงเย่ามองสีหน้าเป็นห่วงของสวี่ฉางเซี่ย เอ่ยปลอบ
สวี่ฉางเซี่ยขมวดคิ้วแน่น นิ่งเงียบ
ที่เธอทำหน้าเช่นนี้ ไม่ใช่แค่สงสารที่เจียงเย่าบาดเจ็บอย่างเดียว
คำพูดของซ่งเจียฉือเมื่อครู่ แม้จะเป็นการใส่ร้ายเธอ แต่ก็พูดถูกอยู่ไม่น้อย
เจียงเย่าไม่ค่อยมีเพื่อนอยู่แล้ว นอกจากซ่งเจียฉือ คนที่เขาสนิทที่สุดก็คงเป็นเฉินอวี้ แต่เพราะเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉินอวี้ก็ร้าวฉาน
เธอไม่รู้ว่าช่วงหลายวันที่อยู่บนเกาะ เจียงเย่าผ่านมาได้ยังไง เขาเป็นผู้บังคับกองร้อยที่หนึ่ง ส่วนเฉินอวี้อยู่กองพันที่หนึ่ง สองคนเจอกันทุกวัน หลีกหนีกันไม่พ้น คงมีข่าวลือในหมู่คนบนเกาะไม่น้อย
ครั้งนี้เขากลับมานานถึงเพียงนี้ ขอลาหยุดเจ็ดวัน เธอเข้าใจดี เขาคงใช้วันลาทั้งหมดที่เหลืออยู่แล้ว
เวลาที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน นับวันยิ่งลดน้อยลง
โดยเฉพาะตอนนี้ก็ต้นเดือนมีนาคมแล้ว ยิ่งใกล้วันที่เจียงเย่าต้องตายในสนามรบตามที่เธอรู้จากชาติก่อนเข้าไปทุกที เหลือเวลาไม่ถึงสองเดือน
และในช่วงเดือนกว่า ๆ สุดท้ายนี้ เธอยังกลายเป็นชนวนให้เขากับเพื่อนรักต้องผิดใจกันอีก ในใจเธอแสนจะขมขื่น
อีกอย่าง เกรงว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจียงเย่าออกจากเกาะมาหังโจว
หากเจียงเย่าไม่ยอมให้เธอตามไปอยู่กับสามีอีก นี่ก็คงเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันนานขนาดนี้